Dagboek WO II

Dagboek van Otillie Donck-Buhse (1879-1960), met echtgenoot Carel Marie Donck (1873-1950) tijdens de bezetting woonachtig aan de Hilversumse Sophialaan. Hun volwassen kinderen Carel, Piet en Otty zijn het huis uit. In juli 1941 is het welgestelde bejaarde paar, hij is nog kolonel der infanterie geweest in de Atjehoorlog, op vakantie in Noordwijk: "De negende met prachtweer aangekomen. Elke morgen stapten we uit het hotel naar 't strand en zaten in de golven. 't Heeft vader beslist goed gedaan: lazen geen couranten of hoorden geen radio - en toch draaide de wereld door!". Thuis wordt diens zeventigste verjaardag uitvoerig gevierd: "Het eten laten langskomen opdat ik er geen drukte mee zou hebben. Een fijne dag: veel bezoek, telefoontjes en vader, monter, fris, het feestvarken. Lekker gegeten, een lekker glas wijn, een goede borrel geschonken en de heren sigaartjes gerookt. Extra feest, in het gewone doen is het een ware puzzel om je eten voor elkaar te krijgen". Toch zijn het "donkere dagen: stil en gedrukt loop je rond in je huis; hoofdpijn, dof gevoel boven je ogen". De elektra wordt afgesloten en dankzij de gevorderde radio is men verstoken van nieuws. Familie in Nederlands-Indië is telefonisch onbereikbaar, zo ook zoon Piet, dan tweede luitenant Artillerie in het KNIL: "De hele dag denk je eraan: hoe zal het zijn, leeft Piet nog wel, is hij gewond en hoe zal hij zich voelen". Pas in september 1945 komt er via een omweg een bericht uit Bangkok van een vriend: "Ik trof Piet aan als skelet. Hij kon niet meer lopen. Had ook geen geld ontvangen. Ik heb hem gedurende 3 weken elke dag zoveel mogelijk kunnen toestoppen. Na 2 maanden was hij er bovenop. In de officierscantine ontmoette ik hem weer. We waren veel samen". Pas in 1948 komt Piet met verlof terug naar Nederland.