In zuid-Drente aan de Reest

‘In Drenthe, waar ik in de oorlog geweest ben, heb ik een prettige tijd doorgebracht. Al was er, toen in het einde vooral, veel ellende over Nederland. Vroeg in de morgen, zes uur, vertrokken we. Ik bij mijn vader op de fiets,’ schrijft de tienjarige Dorus Heyting uit Laren in zijn schoolschrift met oorlogsherinneringen. ‘De tocht was eentonig, ’t motregende. Al was ik nog maar een kleine jongen van 6, toch herinner ik ’t me nog scherp.’ In de periode 1944-1945 verblijven hij en zijn oudere broer Arend op een boerderij in Drenthe, bij een oudtante en haar echtgenoot, die een smederij heeft. De twee broers beleven er vreemde dingen: ‘Midden in de nacht werden we wakker van getrappel op straat. Langs ons huis trok een lange troep duitsers met wagens waaraan koeien gebonden waren. Op de naaste boerderij hoorde ik gevloek van een boer, roepen en schelden. De volgende morgen hoorden we dat ze zijn paard afgenomen hadden en hem een oud mager scharminkel in de handen hadden gedrukt.’ Kort na de oorlog, rond 1947, schrijft Dorus zijn herinneringen aan zijn verblijf in Drenthe op. Dat doet hij op de Openbare Lagere School te Laren, waar de juf hem opdraagt wekelijks nog wat meer te schrijven. Glashelder herinnert de jonge Dorus zich een bombardement op een nabijgelegen boerderij, kort voor de bevrijding: ‘We waren nog geen tien minuten thuis of in de verte begonnen de tanks, die hier net voorbijkwamen al te schieten. Granaten ploften vlak bij ons neer, ontploften en sloegen de ruiten kapot. Vlug renden we naar de andere kant van ’t huis, dan konden de granaatscherven ons niet raken.’ Sommige gebeurtenissen, zoals de aanblik van zwart verkoolde koeien op een naburige boerderij na dat bombardement, acht de juf echter ongeschikt voor een beschrijving in zijn schrift.