Petrus Ziekman

ZIEKMAN (Petrus, roepnaam Piet, bijnaam “De Kap”), geboren te Rotterdam op 11 februari 1905. Hij trouwt in 1936 en woont in 1944 met zijn vrouw in de Rotterdamse wijk Blijdorp, op het adres Van der Meydestraat 9c. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Piet opgepakt, hij is dan 39 jaar en winkelbediende. Hij moet naar verzamelplaats Nenijto. Na uren in de regen te hebben gestaan, moet hij in de duisternis lopend naar station D.P., om met een goederentrein te worden weggevoerd. De trein, die op 11 november 1944 tegen middernacht vertrekt, vervoert zo’n 1.500 mannen en in iedere wagon worden 60 mannen gepropt, die nauwelijks de trein kunnen verlaten en amper eten en drinken krijgen. Op 16 november 1944 stopt de trein in Würzburg, waar 450 mannen moeten uitstappen en van wie 180 mannen naar Dettelbach moeten. Tot deze laatste groep behoort ook Piet. In Dettelbach worden de mannen ondergebracht in een herberg die wordt ingericht als “Lager zur Schwane”. Piet en andere kompanen bouwen een goede band op met de pater-overste van een Kapucijnenklooster. In dit klooster wordt in het geheim de kerstavond gevierd met een echte Hollandse maaltijd. Op 31 januari 1945 worden 25 mannen overgeplaatst, onder wie Piet. Via Neurenberg, Eger, Pilsen, Praag en Kolin komen de mannen na twee dagen terecht in Pardubice in Tsjechië. Met nog 13 mannen deelt Piet een kamer; hij is de oudste van allemaal en daarom wordt hij “De Kap” genoemd. Hoewel de omstandigheden en behandeling in Pardubice beter zijn dan in Dettelbach, worden de mannen onaangenaam verrast wanneer hen wordt verteld dat ze daar zijn om te worden opgeleid tot soldaat van de Flak. Alle mannen weigeren de vereiste verklaring te ondertekenen, zij zien de Duitsers nog steeds als vijand en willen ook graag Nederlander blijven. De Duitse uniformen die de mannen moeten dragen, ontdoen zij van alle militaire kentekenen. De weigering van de mannen om de verklaring te ondertekenen gaat als een lopend vuurtje door Pardubice en leidt ertoe dat de bevolking de mannen enorm gaat steunen. Dat de Duitsers geen maatregelen treffen tegen de weigeraars, geeft de mannen moed. Rond 12 maart 1945 kunnen de mannen hun uniform inleveren en hun burgerkleding weer aantrekken. Twee dagen later vertrekken Piet en zo’n 150 Nederlanders met een goederentrein naar Würzburg. Onderweg maken ze veel oorlogshandelingen van dichtbij mee en zien zij een vreselijk transport van Russen en Polen. Mannen, vrouwen en kinderen zitten door elkaar in goederenwagons, in sommige wagons liggen overleden kinderen of zitten vrouwen die bijna moeten bevallen. Op 20 maart 1945 bereikt het transport van Piet ongeschonden Rottendorf, dat vol zit met vluchtelingen, vooral uit Würzburg. Wanneer Piet en Henk Blanker op 5 april 1945 op de weg lopen, worden zij opgepikt door de Amerikanen en naar het stadhuis van Dettelbach gebracht, waar ook de andere Nederlanders zich moeten verzamelen. Op 7 april 1945 worden Piet en de andere mannen bevrijd door de Amerikanen, maar het valt hen tegen dat ze niet snel naar Rotterdam kunnen gaan. Via Kitzingen en Zell am Main komen de mannen op 26 april 1945 aan in Gonzenheim. De volgende dag worden zij met een goederentrein naar België vervoerd, eerst naar Neufchâteau en daarna naar Philippeville, waar zij worden ingekwartierd en waar zij op 5 mei 1945 horen dat Nederland bevrijd is. Op 28 mei 1945 komen de mannen in Eindhoven aan. Vermoedelijk bereikt Piet begin juni 1945 veilig Rotterdam. Hij overleeft zijn vrouw, die in juni 1970 in Rotterdam overlijdt.

Bron: Stadsarchief Rotterdam