Isaac Schavrien

Isaac Schavrien groeide op in de Amsterdamse Jodenbuurt en had zeven broers en zussen. Rond zijn twintigste kreeg hij een opleiding tot schoenmaker en trouwde in 1929 met een nicht, met wie hij twee kinderen kreeg. In 1937 was hij werkloos en vertrok hij samen met een vriend naar Parijs. Terwijl zijn vriend terugkeerde, besloot Isaac zich aan te sluiten bij de Internationale Brigades in de Spaanse Burgeroorlog. Eind augustus 1937 kwam hij met andere vrijwilligers aan in Catalonië en meldde zich bij het hoofdkwartier in Albacete. Hij vocht bij de XIe Internationale Brigade, maar had moeite met de omstandigheden en spijt van zijn keuze, wat hij in een brief aan zijn vrouw uitte. Pogingen tot repatriëring mislukten. Volgens een medestrijder was Isaac een lastig persoon en zware drinker. Vermoedelijk raakte hij in 1938 tijdens het Nationalistische Aragon-offensief vermist en keerde nooit terug naar Nederland. Zijn vrouw scheidde van hem in oktober 1938 en trouwde later met zijn vriend Andries Vieleers. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed de familie Schavrien zwaar onder de Holocaust. Isaac’s twee kinderen, Saul en Mietje, werden in 1943 in Sobibor vermoord, evenals zijn ouders en negen broers, zussen en hun kinderen in Poolse concentratiekampen. Zijn vrouw, die half-Joods was, overleefde de oorlog, net als twee jongere zussen die gemengd getrouwd waren en hun kinderen. Isaac Schavriens leven werd gekenmerkt door zijn deelname aan de Spaanse Burgeroorlog en het tragische lot van zijn familie tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)