Julianus Antonius Osterloh

Jules Osterloh werd geboren als zoon van Josephina Maria Lemaire en een Belgische militair. Na de Eerste Wereldoorlog groeide hij op in Amsterdam. Hij volgde deels de HBS en MTS, maar moest stoppen vanwege financiële problemen. In zijn jeugd en vroege volwassenheid werd hij meerdere keren veroordeeld voor diefstal. In 1936 werd hij dienstplichtig bij het Nederlandse leger, maar in 1937 vertrok hij zonder toestemming naar Spanje om deel te nemen aan de Spaanse Burgeroorlog als lid van de Internationale Brigades. Hij vocht aan het Aragonfront en werd in april 1938 gevangen genomen door Franco-troepen. Na zijn gevangenschap in het beruchte kamp Miranda de Ebro, waar de omstandigheden zwaar waren, bleef hij vastzitten tot juli 1942. Samen met andere Nederlandse oud-strijders werd hij vrijgelaten en via een omweg over de Caraïben en Canada opgenomen in de Prinses Irene Brigade. In Engeland diende hij bij de Royal Air Force als waarnemer en werd uiteindelijk sergeant. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef hij actief, hoewel hij worstelde met zijn status en erkenning als Nederlander. Na de oorlog keerde hij terug naar Canada en later Nederland, maar zijn verleden als deserteur en eerdere veroordelingen leidden tot juridische problemen, waaronder een gevangenisstraf wegens desertie in 1954. Hij bleef politiek onopvallend, ondanks zijn antifascistische overtuigingen en deelname aan de Spaanse Burgeroorlog. In zijn latere leven werkte hij onder meer als importeur en reisleider, trouwde twee keer en woonde afwisselend in Amsterdam en Badhoevedorp. Jules Osterloh overleed in 2009 in Heemstede. Zijn leven werd gekenmerkt door strijd, zowel op het slagveld als in zijn persoonlijke omstandigheden.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)