Jan Leendert Hogendoorn

Jan Hogendoorn werd geboren in 1916 in IJsselstein als een van de negen kinderen van Hermanus Eliza Hogendoorn, een hoepelmaker, en Wilhelmina Hol. In 1937 vertrok hij vanuit Utrecht naar Spanje om deel te nemen aan de Spaanse Burgeroorlog. Hij sloot zich aan bij de Internationale Brigades, waarschijnlijk bij compagnie De Zeven Provinciën. Tijdens het Aragon-offensief werd hij samen met andere Nederlandse strijders gevangengenomen door de troepen van Franco en belandde in het concentratiekamp Miranda de Ebro. Hier leefden de gevangenen onder erbarmelijke omstandigheden met weinig voedsel en slechte hygiëne. De vrijlating van de Nederlandse Interbrigadisten verliep traag en moeizaam. Hoewel een eerste groep al in 1939 kon vertrekken, moesten de meesten tot 1943 wachten, mede door politieke tegenwerking vanuit Spanje en terughoudendheid binnen de Nederlandse regering. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog veranderde de houding ten opzichte van de Interbrigadisten, die nu als potentiële bondgenoten werden gezien. Toch vertraagden diplomatieke problemen tussen Spanje en Portugal hun vrijlating. Uiteindelijk vertrok Hogendoorn in juni 1943 samen met enkele anderen naar Portugal en bereikte pas in februari 1944 Engeland. In Engeland werd Hogendoorn ingelijfd bij de Nederlandse troepen, eerst bij het Detachement Londen en vanaf mei 1944 bij de koopvaardij. In 1951 duikt zijn naam op in verband met een mogelijk verzoek tot renaturalisatie, maar verdere details over zijn leven zijn onbekend. Zijn deelname aan de Spaanse Burgeroorlog en zijn gevangenschap vormen de meest opvallende hoofdstukken uit zijn leven.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)