Petrus Fransiscus Droog

Ook bekend als: Piet

Petrus (Piet) Franciscus Droog is op 24 januari 1921 in Oude Niedorp geboren en woont bij zijn tante Bet Jong en oom Anton Appel nadat zijn moeder in 1925 en zijn vader in 1928 zijn overleden. In het begin van de Tweede Wereldoorlog pleegt hij met zijn broer Frans kleine verzetsdaden, waarna Frans in de gevangenis van Scheveningen, het 'Oranjehotel', belandt en Piet probeert naar Engeland te gaan.

Zijn eerste poging mislukt, maar op 17 april 1942 verlaat hij bezet Holland opnieuw. Hij neemt de trein naar Roosendaal, loopt de grens over, neemt de tram naar Antwerpen en de trein naar Brussel en loopt vervolgens naar Frankrijk. Op 28 april bereikt hij de Zwitserse grens, die hij 's nachts passeert. Een Zwitserse boer geeft hem eten, onderdak en geld voor de trein naar Bern. In de wachtkamer van de militaire attaché in Bern, generaal van Tricht, ontmoet hij nog drie Engelandvaarders: het echtpaar Cohen uit Santpoort en een Nederlandse vrouw. Ze worden in Hotel Hozpits Heimat ondergebracht en krijgen wat geld om kleren te kopen.

Op 2 mei wordt Piet op het Zwitserse Armee-Kommando verhoord en naar een werkkamp gestuurd. Op 1 juli moet hij naar Cossonay. In dat nieuwe kamp moet hard worden gewerkt, maar op zaterdagmiddag en zondag heeft iedereen vrij en kan er aan sport worden gedaan. Piet krijgt keukendienst. Tot de 'arbeiders' behoren Max Tailleur en Ajaan Hijmans. Generaal van Tricht bezoekt het kamp en vertelt dat binnenkort een konvooi door Frankrijk naar Spanje kan gaan, maar dat de mannen nog minstens een maand geduld moeten hebben.

Bij Piet is het geduld echter op. Op 26 juli 1942 loopt hij naar Lausanne en neemt daar de trein naar Genève. Op 27 juli gaat hij illegaal de grens naar Frankrijk over. Met de trein gaat hij via Annecy en Lyon naar Toulouse. Voor 500 Franse francs brengt een boer hem naar de Spaanse grens. Ongeveer 14 kilometer voor het plaatsje Sort wordt hij aangehouden. Bijna alles wordt hem afgenomen, zijn camera, filmpjes, geld, dolk en sigaretten. Zijn geld krijgt hij terug met het advies het in de zoom van zijn plusfour te naaien. Daarna wordt hij naar St Goudens gebracht, waar hij tot een maand gevangenis en een boete van 1.400 francs wordt veroordeeld. De boete wordt op zijn verzoek door de heer Testers van het Office Néerlandais betaald. Daarna wordt hij via Camp Noé overgeplaatst naar Châteauneuf les Bains. Daar ontmoet hij 3 Nederlanders: ene De Bruine, Robert de Jonge Oudraat en Henk (?) van Vliet.

In oktober 1942 krijgt Piet een visum voor Suriname, maar hij moet dan nog wachten op een uitreisvisum om Frankrijk te mogen verlaten. Op 10 november vertrekken Van Vliet en De Jonge Oudraat alvast naar Lyon en komt Sally Noach uit Lyon hem 600 francs brengen. Omdat zijn vrienden niet bellen dat ze veilig zijn aangekomen en Duitse troepen zojuist het vrije deel van Frankrijk hebben bezet, wil hij niet meer wachten. Hij vertrekt op 12 november met Klein, Jacobsen en de Belg Peeters. Op 15 november zijn ze in Toulouse, waar ze van consul Testers ieder 500 francs krijgen. Met hulp van Joop Kolkman nemen ze de trein via Lourdes naar Pau. Ze lopen richting grens en slapen onderweg in een afgelegen huis. De bewoners regelen een gids ('passeur'), die hen op 18 november om 5 uur afhaalt. Rond het middaguur zien ze Spanje liggen. De passeur wordt betaald en keert terug, maar even later worden de drie mannen aangehouden en naar een controlepost meegenomen. Vandaar worden ze via Hecho naar de Prision del Partido in Jaca gebracht.

Op 30 december worden de mannen boven de 42 jaar en de jongens onder de 18 jaar vrijgelaten. Daar hoort Piet dus niet bij. Op 19 januari 1943 wordt Bart Bredero binnengebracht, hij heeft de reis vanuit Nederland in een week afgelegd. Van de nieuwe Hollandse gevangenen hoort Piet hoe slecht het thuis in Holland is. Op de dag na Pasen moeten hij, Robert de Jonge Oudraat en 25 anderen hun koffers pakken. Ze worden naar de gevangenis in Zaragoza gebracht. Op 5 juli wordt hij met 24 anderen naar een kamp bij Miranda de Ebro gebracht. waar hij nog 20 Hollanders aantreft.

Voor het eerst krijgt hij een brief van thuis, van zijn broer Jan. De brief is 6 maanden onderweg geweest. Op 3 augustus wordt Piet met Robert en 4 andere Hollanders vrijgelaten. Ze gaan naar Madrid, en worden ondergebracht in Hotel Internacional. Er schijnen zo'n 120 Hollanders in Madrid te zijn die op een visum wachten. Op 3 september wordt hij met 30 gevangenen in een vrachtwagen geduwd, die hen naar de Portugese grens zal brengen. Ze worden 'de flitsploeg' genoemd. Op 8 kilometer voor de grens stappen ze uit, maar ze wachten vergeefs op de passeurs en worden door de guardia civil ingerekend en naar Madrid teruggebracht en dan weer naar het kamp bij Miranda. Vlak voor de kerstdagen komt hij weer vrij en eind januari kan hij naar Lissabon reizen.

Op 5 februari 1944 vaart hij op het SS Manchester Port in een konvooi via Gibraltar en Schotland naar Liverpool, hij is dan bijna twee jaar onderweg geweest. Hij wordt op de Patriotic School verhoord en als brandwacht bij de luchtvaart aangenomen. Op 14 april wordt hij aangenomen bij de Engelse commando's en wordt hij bevorderd tot sergeant. Twee weken later wordt hij afgekeurd voor de commandotraining en is hij weer gewoon burger. Hij komt op 25 april 1944 bij de marine en wordt goedgekeurd voor de dienst motortorpedoboten in Dover. In juni steekt hij van Tilbury over naar Oostende voor een verlof van 12 dagen. Hij bezoekt zijn familie in Broek op Langedijk, bij Alkmaar. Op 26 juni gaat hij weer naar Oostende. Hij wordt bevorderd tot korporaal en op 1 oktober via Malta en Port Said naar Nederlandsch-Indië gestuurd. Na zijn Indische tijd heeft hij met Hendrika Koffeman en hun kinderen Gerald, Diane en Raimond in Australië gewoond. 

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders