Claus Peter Snack

Piet Snack groeide op in Amsterdam-West als zoon van een bereden politieagent en had elf broers en zussen, van wie er drie jong overleden. Op jonge leeftijd meldde hij zich aan als beroepsmilitair bij het 3de Regiment huzaren, maar keerde op zijn negentiende terug naar Amsterdam. Daar werkte hij als huisknecht en later, vanaf 1934, als marktkoopman in aardappelen, groente en fruit. Toen hij in 1935 werkloos raakte, vertrok hij in 1937 naar Parijs, maar vanwege taalproblemen keerde hij al snel weer terug en ging naar Spanje. In januari 1938 sloot Piet zich aan bij de Internationale Brigades tijdens de Spaanse Burgeroorlog, waar hij vocht voor de Spaanse republikeinse regering. Na een korte periode in een kistenfabriek vertrok hij naar het hoofdkwartier in Albacete, waar hij militair werd opgeleid en in de XIe Brigade werd ingedeeld. Tijdens het nationalistische Aragonoffensief raakte hij gewond aan zijn linkeronderbeen en werd opgenomen in een hospitaal. Na zijn herstel werkte hij als chauffeur en in ziekenhuizen, onder andere in Olot. Na de opheffing van de Internationale Brigades verbleef hij in de badplaats S’Agaro, waar hij burgerkleding kreeg en in december 1938 met andere Nederlandse vrijwilligers naar Nederland terugkeerde, allen zonder Nederlandse nationaliteit. Na zijn terugkeer werkte Piet onder meer als kolentremmer, marktkoopman en kelner. Hij woonde na de Tweede Wereldoorlog in de Amsterdamse wijken De Pijp en later Spaarndammerbuurt. Piet overleed op 67-jarige leeftijd, zonder ooit zijn Nederlandse nationaliteit terug te krijgen.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)