Nicolaas Johannes Hendrikus van Hasselt is op 19 februari 1924 in Deventer geboren. Tegen de zin van zijn familie sluit hij zich al gauw aan bij het verzet. Op 1 april 1943 wordt hij verraden, gearresteerd en gevangengezet in kamp Vught. Op 14 juli ontsnapt hij door met Theo Vrins in de laadruimte te stappen van een vrachtwagen van Philips, die in het kamp geparkeerd staat. De chauffeur weet ervan. In hun gevangeniskleren lopen Nico en Theo naar Woensel. Ze bellen ergens aan en hebben geluk. De heer des huizes doet open. Twee zonen zijn tewerkgesteld, dus hij helpt de jongens aan andere kleren. Na drie weken brengen vrienden van Theo hen naar de familie Burgwal in de Populierstraat 19 in Den Haag. Samen met Willem Otto Beck, Joris Beekenkamp, Willem Bruyne, Jan Willem Coenraads Nederveen, Frits Driessen ter Meulen, Maarten Gutteling, Willy Otto Ernst Korver, Rudolf Nelemans, Eduard Willem le Rütte, Theo Vrins, Hans en Rinus Zaaijer en Bob en Cor van Zuylen probeert hij naar Engeland te gaan. De groep komt bijeen in de woning van de familie Burgwal. Een auto van Anton Schrader brengt hen naar de Schie en even na middernacht verlaten ze het Haringvliet in een bootje dat Schrader voor hen heeft geregeld. Nico heeft een driedelig pak aan want hij heeft gehoord dat ze door de koningin zullen worden ontvangen. Ongeveer 60 km buiten de kust worden ze op 24 augustus 1943 door de Duitse marine van zee gehaald en naar de havenpolitie van Den Helder gebracht. Daar is al bekend dat Nico en Theo uit Vught zijn ontsnapt. Ze worden overgebracht naar kamp Amersfoort. Nico moet op transport naar Duitsland, maar wordt gered door Loes van Overeem (een vertegenwoordigster van het Rode Kruis), die zijn steenpuisten ziet en hem ziek verklaart en naar de ziekenboeg brengt. Daar ontmoet hij dr. Salomonson. In januari 1944 wordt hij overgebracht naar de gevangenis in de Wolvenstraat in Utrecht, waar hij 6 weken eenzame opsluiting krijgt. Op 27 april 1944 wordt Van Hasselt tot levenslange opsluiting in een tuchthuis veroordeeld en overgebracht naar de Gansstraat (nu Pieter Baan Centrum). Daar deelt hij zijn cel met Meindert Brouwer en daar hoort hij dat hij ter dood is veroordeeld. Hij spreekt met zichzelf af dat hij, als hij de oorlog overleeft, een beroep zal kiezen ten nutte van zijn medemens. In september 1944 wordt hij weer naar Kamp Amersfoort gebracht. Bij de poort ziet hij Loes van Overeem weer, die hem direct als 'nierpatiënt' naar de ziekenboeg verwijst. Na enkele dagen is hij 'genezen' waarna hij nog zeven maanden als verpleger op de afdeling blijft. Als de geallieerden het kamp naderen, zijn er nog 500 gevangenen. Met 70 zware gevallen wordt Nico naar het Huis van Bewaring in Scheveningen (het 'Oranjehotel') gebracht. Commandant Kotilla draagt dan Kamp Amersfoort over aan het Rode Kruis (Loes van Overeem). Hij wordt op 7 mei 1945 door de Binnenlandse Strijdkrachten bevrijd uit het Oranjehotel. Na een bezoek aan zijn ouders geeft hij zich op als oorlogsvrijwilliger voor het Korps Mariniers. Na een training in Schotland en Amerika wordt hij naar Indië gestuurd. Hij bedankt voor de eer want hij wil toch liever huisarts worden. Hij gaat medicijnen studeren in Leiden, waar hij Ineke bij roeivereniging Njord ontmoet. Ze trouwen in 1952. Hij studeert verder in Amsterdam, woont dan in bij zijn oude vriend dr Salomonson, en behaalt in juli 1956 het artsexamen, waarna hij zich in 1959 als huisarts in Buitenveldert vestigt. Als hij in 1989 65 jaar wordt, wil Ziekenfonds Amsterdam en Omstreken (ZAO) dat hij zijn praktijk beëindigt. Hij weigert omdat hij zich fit genoeg voelt om te werken. ZAO stopt de vergoeding voor zijn werkzaamheden, maar Van Hasselt gaat door met zijn praktijk, behandelt zijn ZAO-patiënten zonder vergoeding en betaalt niet vergoede medicijnen uit eigen zak. Er volgt een jarenlange juridische strijd tegen ZAO, later Agis. In 2005 bepaalt de Commissie Gelijke Behandeling dat Agis zich schuldig maakt aan leeftijdsdiscriminatie. Hierdoor wordt de leeftijdsgrens voor huisartsen afgeschaft. In 2007 heeft Van Hasselt nog 1.700 patiënten. Hij houdt zes dagen per week spreekuur. Daarnaast is hij voorzitter van Veilig Verkeer Nederland afdeling Amstelveen en is hij lid van de wijkraad. In juli 2016 viert hij dat hij zestig jaar in het vak zit. Van Hasselt is voorzitter geweest van de academie voor fysiotherapie Jan van Essen te Amsterdam, medeoprichter en voorzitter van de Comeniusschool voor slechtziende kinderen te Amsterdam, voorzitter van de Stichting Artsen Laboratorium te Utrecht en raadslid van het stadsdeel Zuideramstel. Hij is op 14 februari 2018 als oudste praktiserende huisarts van Nederland in Amstelveen overleden.
Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders
Nicolaas Johannes Hendrikus (Nico) van Hasselt (Deventer, 19 februari 1924 - Amsterdam, 14 februari 2018) was een arts, die na het stelen van een geweer voor het verzet van 1 april 1943 tot het eind van de Duitse bezetting in Nederland gevangen zat. Hij zat vast in Kamp Vught, wist te ontsnappen maar werd bij een poging naar Engeland te vluchten weer opgepakt. Vervolgens zat hij vast in Kamp Amersfoort en het Oranjehotel.
Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl
