Leo Hendrikx

Ook bekend als: Leo

Leo Hendrikx (Roermond, 21 september 1923 - Horn, 3 april 2023) was een Engelandvaarder en piloot bij de RAF. Op 14 mei 1941 vertrok Hendrikx naar Engeland. Via Frankrijk, Curaçao, de Verenigde Staten en Canada kwam hij begin 1943 in Engeland terecht waar hij bij de RAF in dienst trad. Op 1 april 1945 werd het vliegtuig van Hendrikx boven Nederland neergehaald. Hendrikx overleefde de crash en bracht de rest van de oorlog in het ziekenhuis voor krijgsgevangenschap in Apeldoorn door. Na de bevrijding diende Hendrikx bij de luchtmacht en werd in Nederlands-Indië/Indonesië gestationeerd.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Leonard (Leo) Willem Marie Hendrikx is op 21 september 1923 in Roermond geboren maar als hij drie jaar is verhuizen zijn ouders naar Horn. Zijn vader was verbonden aan het bisschoppelijk college. Als de oorlog uitbreekt, is hij 16 jaar en zit hij nog op het bisschoppelijk gymnasium in Roermond. Met drie atletiekvriendjes, Harry Feyen en Jan Oyen ('Jan Weetal') en zijn neef Paul Barten, koopt hij rode en gele verf, en op 31 augustus, Koninginnedag, schilderden ze op de eerste en tweede brug over de Maas met grote oranje letters ‘Oranje boven’. Daarna maken ze plannen om samen naar Engeland te gaan. Ze vertrekken op 14 mei 1941, laten een afscheidsbrief achter, en fietsen via Hunsel naar België. In Molenbeersel verkopen ze hun fietsen. Twee dagen later bereiken ze Charleroi waar ze de trein nemen naar een dorpje net voor de Franse grens. Ze lopen naar Frankrijk en nemen de trein naar Parijs. Bij St Quentin worden hun papieren gecontroleerd. Hun Nederlandse paspoort is niet voldoende om in Frankrijk te mogen reizen. Er wordt druk gepraat, maar de Fransen verdwijnen om te lunchen en de vier jongens verdwijnen ook. In een volgend dorp stappen ze weer op de trein naar Parijs. Harry en Paul hebben in 1935 met een kerkkoor in Parijs gelogeerd bij pater Meufels. Ze kloppen daar nu ook aan en worden binnengelaten. Hij geeft hen het adres op van een priester in Nevers, dat vlak bij de demarcatielijn ligt. Daar worden ze aangehouden en worden naar het Maison d'Arrêt in Montlucon gebracht. Ze schrijven een brief aan dr Sevenstern, de voormalige consul-generaal, maar hij kan niet verhinderen dat ze worden veroordeeld tot drie weken cel met aftrek van voorarrest. Leo wordt evenwel vrijgelaten omdat hij nog geen 18 jaar is, en moet zich melden bij het Office Néerlandais in Toulouse, waar twee weken later de andere 3 jongens aankomen. Ze worden ondergebracht in een oud buitenhuis in Lafourguette, waar al veel Belgische Joden zitten. Harry en Jan worden overgeplaatst naar werkkampen, Paul werkt op de Office Néerlandais en Leo is weer te jong. Uiteindelijk komt hij via Spanje, Portugal en Canada met een troepenschip op 17 december 1942 in Engeland aan. Na goed verhoord te zijn wordt hij op 21 januari 1942 toegewezen aan het Nederlandse 322 Squadron RAF. Een deel van zijn opleiding krijgt hij in Canada. Hij wordt Spitfire-piloot van het type Mk XVle, een jachtvliegtuig. Dit type was geschikt voor het afwerpen van drie bommen op lage hoogte ter ondersteuning van de geallieerde opmars. In de laatste oorlogsweken lijdt het 322 squadron relatief zware verliezen. Een van de meest rampzalig verlopen missies vindt plaats op 1 april 1945. Van de tien Spitfires die kort voor het middaguur starten voor het uitvoeren van een gewapende verkenning, keren er maar liefst vier niet terug. Flying officer Leo Hendrikx raakt gewond en wordt naar het lazaret in Apeldoorn gebracht. Leo Hendrikx is een van de langstlevende oorlogsvliegers onder de Engelandvaarders en is overleden in Heythuysen in 2023.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders