Jan Roos

Ook bekend als: Jan

Jan Roos (22) woont bij zijn ouders aan de Oostvlietweg 15 in Leidschendam, waar hij betrokken is bij verzetsactiviteiten. In 1943 meldt hij zich zonder medeweten van zijn ouders bij het Duitse leger, dat personeel zoekt voor het bewaken van de Noorse grens. Hij heeft gehoord dat de trein naar Noorwegen door Zweden gaat en hij is van plan daar uit de trein te springen. In Zweden zou hij via de Nederlandse ambassade in Stockholm proberen naar Engeland te gaan om zich daar aan te sluiten bij de geallieerde strijdmacht. In Duitsland krijgt hij een Duits uniform. Omdat Zweden geen Duitse treinen meer doorlaat wordt hij in een groep per vliegtuig naar het Noorse Bergen vervoerd. Vandaar wordt hij gestationeerd in een plaats hoger in Noorwegen en uiteindelijk in Narvik. Begin 1944 trekt hij zijn burgerkleding, die hij uit Nederland had meegenomen, weer aan en neemt de trein naar een station in de buurt van de Zweedse grens. Daar stapt hij uit, dagenlang loopt hij door bergen en rivieren. Uitgeput valt hij in een houthakkershut in slaap. Houthakkers die hem wekken vertellen hem dat hij in Zweden is. De Zweedse politie houdt hem enkele dagen vast voor verhoor en levert hem daarna af bij de Nederlandse ambassade in Stockholm. Eind 1944 kan hij mee in een vliegtuig naar Engeland. Na een militaire opleiding trekt hij met het Canadese leger door België en Nederland. Vlak na de bevrijding, in mei 1945, arriveert Jan per Canadese legerauto bij de sluis Leidschendam. Na een kort weerzien met zijn familie voegt hij zich bij het Canadese leger in Duitsland. Later dat jaar keert hij op een motorfiets in Leidschendam terug. Hij heeft het ding in beslag genomen van een Duitse militair, uit wraak voor de talloze fietsen die de Duitsers in Nederland hebben buitgemaakt. Na de oorlog trouwt hij met Tiny Fokkens uit Rijswijk. Ze gaan in Zweden wonen en krijgen daar twee kinderen. In 1959 verongelukt Jan in een sneeuwstorm bij het plaatsje Ekero. Tiny en de kinderen zijn daarna naar Nederland teruggekeerd.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders