Leendert Jacobus Blanson Henkemans

Ook bekend als: Leen

Leendert Jacobus Blanson Henkemans is op 29 december 1921 in Smilde, Drente, geboren. Hij vertrekt eind mei 1942 met zijn vriend Wouter Noordhof (19) naar Engeland. Ze hebben samen 1000 Franse francs en voor 30 gulden Duitse marken bij zich. Vanuit Maastricht lopen ze naar Eisden en gaan daar de grens over naar België. Zonder problemen bereiken ze Luik. Als ze over een weg lopen, waarschuwt een Belgisch meisje (Juinette) hen niet verder te lopen omdat om de hoek een controle van persoonsbewijzen plaatsvindt. Ze neemt de jongens mee naar het huis van haar tante, die hen te eten geeft. Van de pastoor en de kruidenier krijgen ze een treinkaartje naar Agimont. Daar aangekomen, moeten ze tegen de eigenaar van het café zeggen dat hij 'un grand amateur de musique' is en vragen naar een zekere 'Marie'. De eigenaar zorgt voor een gids, die hen de Franse grens overbrengt. In Givet overnachten ze in de wachtkamer van het station. De volgende dag nemen ze de trein naar Reims maar bij een controle op het station van Rethel worden ze uit de trein gehaald. Vier Duitse soldaten willen hen naar de Ortskommandantur brengen. Onderweg daarheen doen ze bij een hoek van de straat alsof ze hun schoenveters moeten vastmaken. Als de soldaten een stukje doorlopen, maken ze dat ze wegkomen. Een Franse chauffeur van een Duitse tankwagen geeft hen een lift naar een stationnetje waar ze de trein naar Parijs kunnen nemen. In een kerkje nabij Gare d'Austerlitz vragen ze de pastoor hen te helpen. Die laat hen overnachten en zet hen de volgende morgen in de trein naar Amboise. Daar krijgen ze in een hospitaal hulp van zuster Berthilde. In het dorpje Athée krijgen ze onderdak in de pastorie. Een gids helpt hen de demarcatielijn over. In het dorpje Loche neemt de chef van de politie, door de pastoor in Athée van hun komst op de hoogte gebracht, hen onder zijn hoede. Ze krijgen fietsen waarmee ze naar Regnec rijden. Daar nemen ze de bus naar Chateauroux. Per trein bereiken ze zonder problemen Toulouse en vervolgens Perpignan, waar de Nederlander Joop Kolkman hen onderbrengt in zijn opvanghuis in Le Soler. Ze worden aan het werk gezet op een boerderij. Uiteindelijk bereiken ze via Spanje/Portugal en vandaar uit per schip Curacao. In de Verenigde Staten wordt Leen opgeleid tot vlieger/waarnemer bij het 18e squadron Mitchell bommenwerpers van de RAF. Daarna wordt hij naar Noord Australië uitgezonden. Hij heeft alle missies overleefd maar wordt op 8 oktober 1945 in Nederlands Indië dodelijk verwond door geweervuur van Indonesische nationalisten als hij met de andere officieren H.R. van Gils, J. Leyh en K.A. van Loon, vanuit Batavia op weg is naar het vrouwen-/kinderkamp Tjideng bij Bandoeng om over de situatie aldaar, na de capitulatie van Japan, te rapporteren. Hij overlijdt een week later, op 15 oktober 1945 en is begraven op het Nederlandse ereveld Pandu te Bandoeng met bovengenoemde officieren.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders