Marinus Cornelius van Keulen

Marinus van Keulen was een van de Nederlandse vrijwilligers die tijdens de Spaanse Burgeroorlog vochten aan de kant van de Republikeinen. Hij werd vermoedelijk begin 1938 gevangen genomen tijdens het Ebro-offensief en belandde in krijgsgevangenschap in het kamp van Belchite, later overgebracht naar het kamp San Pedro de Cardeña nabij Burgos. De omstandigheden in het kamp waren zwaar: weinig voedsel, slechte hygiëne, gebrek aan medische zorg en wrede bewakers. Zijn familie, waaronder zijn broer A. van Keulen, probeerde via brieven contact te houden en informatie te verkrijgen over zijn lot, maar kreeg weinig duidelijkheid. In tegenstelling tot de meeste Nederlandse krijgsgevangenen die pas tussen 1942 en 1943 werden vrijgelaten, kwam Van Keulen al eind 1939 vrij. Samen met drie andere Nederlanders mocht hij vertrekken nadat de Spaanse regering had vastgesteld dat zij geen strafbare feiten hadden gepleegd. De vrijlating van deze groep verliep mede dankzij bemiddeling van de Nederlandse regering en diplomatieke kanalen, hoewel het proces voor de overige gevangenen lang werd vertraagd door een onderzoek dat waarschijnlijk als voorwendsel diende om hen langer vast te houden. Na zijn vrijlating reisde Van Keulen via Valencia op 21 december 1939 terug naar Nederland. Over zijn verdere leven, met name tijdens de Tweede Wereldoorlog, is in deze bron weinig bekend. Wel wordt gesuggereerd dat zijn katholieke achtergrond mogelijk een rol speelde bij zijn eerdere vrijlating. Marinus was de jongste van zes kinderen; zijn moeder overleed toen hij nog maar een jaar oud was.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)