Gertrud De Vries

Trudel De Vries, geboren in Frankfurt als oudste kind van een liberaal-joods gezin, verhuisde op haar elfde naar Den Haag. Ze volgde de HBS en werd lid van de zionistische jeugdorganisatie Mizrachie, maar verliet deze vanwege haar pro-Arabische standpunt. Na een opleiding tot apothekersassistente raakte ze in contact met Duitse vluchtelingen en sloot zich in 1935 aan bij de Communistische Partij. Vanaf het begin was ze actief in de Commissie Hulp aan Spanje en vertrok in 1937 naar de Spaanse Burgeroorlog, waar ze werkte in ziekenhuizen verbonden aan de Tweede en Derde Internationale. In Villanueva de la Jara ontmoette ze dokter Theo van Reemst, met wie ze trouwde. Eind 1938 verlieten ze Spanje toen internationale brigadisten werden teruggeroepen. Terug in Nederland bleef Trudel zich inzetten voor Spanje en het verzet tegen de nazi’s. In 1942 werd ze gearresteerd en zat gevangen in Scheveningen en kamp Westerbork, waar ze in de ziekenboeg werkte. Dankzij haar huwelijk met Theo, die in kamp Dachau zat, kon ze in 1943 onder valse papieren Westerbork verlaten. Na de oorlog herenigden ze zich met hun zoon Bert en vestigden zich in Amsterdam, waar ze een huisartsenpraktijk begonnen. In 1946 werd hun dochter Jos geboren. Na het uiteenvallen van hun huwelijk in 1956 werkte Trudel als lerares Duits en vertaalde ze. Haar betrokkenheid bij Spanje bleef groot; ze was actief in hulpcomités voor Spaanse gevangenen en bij de herdenking van de Spaanse Burgeroorlog. Trudel onderhield contacten met communistische partijen en werd door de Binnenlandse Veiligheidsdienst nauwlettend gevolgd. Ze bleef een toegewijde stalinist en verklaarde in 1981 dat haar strijd in Spanje haar leven had bepaald. In 1986 kreeg ze het Spaanse staatsburgerschap, wat voor haar een grote voldoening was.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)