Henricus Johannes Gerdina van Hout

Ook bekend als: Henricus van Hout

Henricus wordt geboren op 2 augustus 1929 in Eindhoven als zoon van Petrus van Hout en Lucia Lubse. Hij meldt zich voor militaire dienst bij de Koninklijke Landmacht en wordt als soldaat ingedeeld bij het 7-2 Regiment Infanterie. Vanwege het losgebarsten geweld van de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd wordt hij naar Nederlands-Indië gezonden om er bij te dragen in het herstel van de rust en het Nederlandse gezag. Zijn eenheid wordt daar tactisch ingezet als het 433 Bataljon Infanterie. Henricus behoort tot de laatste lichtingen die uiteindelijk naar de Oost worden uitgezonden. Tegen de tijd dat hij op Java aankomt, is de meest gewelddadige fase van het conflict achter de rug, maar het gevaar is voor de Nederlandse soldaten nog niet geweken. Ook nadat in augustus 1949 een staakt-het-vuren is afgekondigd, vallen er slachtoffers als gevolg van hinderlagen, achtergebleven mijnen en ongelukken met munitie of in het verkeer. Dit laatste zou Henricus uiteindelijk fataal worden. In december 1949 raakt hij zeer zwaar gewond bij een verkeersongeval in Tjandjoer. Hij wordt met spoed overgebracht naar het hospitaal in Tjimahi, maar de geboden hulp mag dan niet meer baten. Henricus bezwijkt op 13 december 1949 aan zijn verwondingen, 20 jaar oud. Twee weken later vindt de Soevereiniteitsoverdracht plaats die een definitief einde maakt aan het conflict om de toekomst van Indonesië. Henricus vindt zijn laatste rustplaats in Bandung op het Nederlands ereveld Pandu.

Bron: Brabantse Gesneuvelden