Marius van Veggelen

VEGGELEN van (Marius), geboren te Asperen op 15 juni 1904. Hij trouwt in 1926 en verhuist een jaar later met zijn vrouw en zoontje naar Rotterdam. Daar wordt nog een zoon geboren, maar die wordt slechts één jaar oud. In 1944 woont het gezin in de Rotterdamse wijk Bospolder, op het adres Spanjaardstraat 110b. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Marius, evenals zijn zoon Jan, thuis om 07:00 uur opgepakt, hij is dan 40 jaar en bankwerker en sjouwer. Onderduiken of ontvluchten is niet mogelijk, vlakbij staan gewapende soldaten op hun post en bovendien Marius wijs gemaakt dat hij aardappels moet gaan rooien voor de Rotterdamse bevolking. Marius, gekleed in winterkleding en overjas, en zoon moeten met andere opgepakte mannen via het Piet Heynsplein naar een loods van Thomson aan de Keilehaven. Om 14:00 uur worden ze in de Merwehaven ingescheept in een kolenlichter, die rond 17:00 uur vertrekt. Via Amsterdam steekt het schip het IJsselmeer over. Marius en zijn zoon moeten de gehele, nachtelijke overtocht op dek staan. De mannen hebben dan het idee dat ze aan versterkingen langs de IJssel moeten gaan werken en dat ze met zo’n drie weken wel weer thuis zullen zijn. Vanaf Kampen moeten de mannen lopend naar Kamp Wezep, een mars van drie à vier uur. Daar zijn de omstandigheden slecht. In een kamertje van drie bij vier meter moeten 10 mannen slapen, de WC is vervuild en in de wasgelegenheid zijn alle ruiten kapot en is er alleen koud water. Op 21 november 1944 worden Marius en zoon met de trein weggevoerd, maar vanwege een storing moeten ze terug naar Wezep. Een dag later, wanneer het donker is geworden, worden de mannen opnieuw met de trein weggevoerd. Via Assen gaat de trein naar Groningen, waar mannen uit de Noord-Oostpolder worden ingeladen, die goed bekend zijn met de omgeving. Wanneer die mannen vertellen dat de trein richting Duitsland rijdt, besluiten Marius, zijn zoon en enkele Rotterdamse buurmannen om te ontvluchten. De mannen willen dit al eerder doen, maar zien ervan af omdat ze denken dat ze door inundatiegebied rijden, maar later blijkt dat de wateroverlast is ontstaan omdat de gemalen door kolengebrek niet konden werken. Bij navraag blijken de mannen dichtbij Veendam te zijn. Op hun route richting Rotterdam worden Marius en zijn zoon goed geholpen door de bevolking. Zelfs door een gezin waarvan de man lid is van de N.S.B. en een foto van een zoon in S.S.-uniform op de schoorsteen staat. Bij dat gezin moeten ze iets langer blijven omdat zoon Jan zijn voet verbrandt door de hete melk die de vrouw erop laat vallen. De verzorging is goed en de mannen worden niet verraden. Via Schoonloo gaan vader en zoon naar een arts in Westerbork om de voet van Jan te laten verzorgen. De mannen hebben het geluk aan hun zijde, want vlak ervoor hebben de Duitsers het dorp uitgekamd. Ze gaan verder via Kievitshaar (Balkbrug) en Lemelerveld naar Wijhe, waar zij met de O.T.-arbeiders de IJssel oversteken. Bij Oene gaan zij Gelderland in en daar blijkt de houding van de bevolking heel anders te zijn. Zij krijgen nergens eten en mogen niet in het huis slapen, maar mogen dat wel in de hooiberg doen. Ook komt het voor dat onderdak wordt geweigerd en dat zij van de deur worden gesnauwd. De mannen eten noodgedwongen veevoederknollen, die zij langs de weg vinden of van de wagens afnemen. Vanaf Maarsbergen krijgen de mannen weer betere hulp. Bij Tull en Het Waal overnachten vader en zoon en worden zij, niet zonder gevaar, door een zoon met een kano de afgesloten Lek overgezet. Vervolgens lopen vader en zoon naar familie in Asperen, door wie zij warm worden onthaald. Ze kunnen zich eindelijk weer goed wassen en krijgen te eten. Na zo’n maand vertrekt Marius naar Rotterdam, waar hij in januari 1945 aankomt. Jan blijft achter bij de familie in Asperen.

Bron: Stadsarchief Rotterdam