Cornelia Johanna Kranendonk

Ook bekend als: Edith, Corrie; Edith

Corry was welpenleidster voor de oorlog. Tijdens de oorlog ging ze als Engelandvaarder via de zuidelijke route naar Engeland. Daar werd ze uitgezonden naar Australië.

Bron: Vereniging Scouting Nederland

Cornelia Johanna Kranendonk is op 4 juni 1914 in Ridderkerk geboren als 2de dochter van Leendert Kranendonk en Grietje Vlasblom. Haar ouders hebben 9 kinderen en verhuizen naar Slikkerveer. In haar jeugd was ze jarenlang welpenleidster bij de padvinderij. Na het behalen van haar HBS-diploma werkt ze enige tijd bij de motorenfabriek Smit aan de Ringdijk, daarna als leerling-verpleegster in achtereenvolgens het Emmahuis aan de Schiekade in Rotterdam, de psychiatrische inrichting Maasoord in Poortugaal, het Marine Hospitaal in Den Helder, het Tropisch Ziekenhuis aan de Oosterkade in Rotterdam, het Diaconessenhuis in Rotterdam en het gemeenteziekenhuis aan de Coolsingel. Ze heeft onder meer gewoond aan de Oostzeedijk 208, Bergweg 66, Westersingel 115 en Schiekade 95 in Rotterdam. In augustus 1940 heeft ze tijdens een vakantie Bob Kraayenstein Rijnbende ontmoet, die in het Duitse Kleef gevangen heeft gezeten wegens het helpen van vluchtelingen in Duitsland. Bob wil haar in 1942 helpen uit Nederland weg te komen en regelt voor haar een afspraak met ene Wijnands, die ze op 13 augustus om kwart voor vier ’s middags op het station van Maastricht zal ontmoeten. Met 2.500 gulden aan spaargeld loopt ze met Wijnands de grens met België over. In een korenveld bij Visé brengen ze de nacht door. Per trein bereiken ze Luik, Namen en Lustin, een plaatsje dat ze kent van een vakantie in de Ardennen. Na een overnachting in de jeugdherberg nemen ze de trein naar Dinant, vervolgens lopen ze naar Heer-Agrimont. Daar helpt een priester hen aan onderdak in een tuinhuisje, aan Franse francs en aan een gids die hen naar Vilours brengt. Daar nemen ze de trein naar Charleville, waar ze overnachten bij het Rode Kruis. In de trein naar Parijs wordt bij bij een controle van paspoorten de gids gearresteerd. In Parijs overnachten ze in een hotelletje. Het Office Néerlandais adviseert hen naar Nederland terug te keren, maar de Nederlander Dick Klinkhamer brengt hen per trein naar Bordeaux. De Nederlandse vice-consul daar kan weinig voor hen doen, maar geeft hun een kaart waarop staat hoe ze de demarcatielijn kunnen over gaan. Ze nemen de trein naar Dax en de bus naar St. Sevès. Zonder problemen bereiken ze het onbezette deel van Frankrijk. Na een lange voettocht door wijnvelden en bossen bereiken ze Grenade-sûr-Adour. Daar worden ze door Franse gendarmes gearresteerd, maar alweer snel vrijgelaten. Per bus reizen ze verder. Even voor Pau stappen ze uit en lopen om het stadje heen, om controle op het station te vermijden. Bij Oloron St. Marie nemen ze de trein naar Yeux, Accous en Bedour. Van boer Cogné brood en kaas en een kaart waarop staat hoe ze door de Pyreneeën in Spanje kunnen komen. Na twee dagen lopen bereiken ze het Spaanse dorpje Isaba. Daar worden ze door de Spaanse politie gearresteerd. In de gevangenis doen ze zich voor als Engelsen - ’Edith Brown’ en ’Dick Winson’ – maar toch moeten ze naar de gevangenis van Pamplona. Met hulp van het Britse consulaat mogen ze naar Madrid reizen. Daar verblijven ze enige tijd in hotel ’Mora’ en verpleegt Edith Engelse, Nederlandse ne Franse vluchtelingen. Eind oktober reist ze naar Lissabon, vandaar vliegt ze op 29 november naar Bristol. Ze wil als verpleegster naar het front, maar de inlichtingendiensten houden haar wekenlang vast omdat haar vader in Slikkerveer bekend staat als zeer pro-Duits, hetgeen tot een breuk tussen Edith en hem heeft geleid. Lopende het onderzoek wordt ze geplaatst in het hospitaal in Wolverhampton. Ondervrager Pinto is lovend over Edith: ’Een 100% goede Nederlandse. Een goede psychologische kijk op de wereld en een ingeboren flinkheid en moed. Geestdriftige vaderlandsliefde. Ik ben ervan overtuigd dat zij zonder aarzelen haar leven - indien noodzakelijk - voor de goede zaak zou offeren. Uitstekende verpleegster.’ Voorts noteert hij over haar: ’Heeft zich gedurende haar vlucht van Nederland naar Engeland zeer verdienstelijk gemaakt met de verzorging van Nederlanders. Zij is operatiezuster en zeer energiek en voelt zich niet geheel tevreden in de min of meer rustige werkkring welke zij thans heeft [een ziekenhuis in Wolverhampton-red.]. Zij heeft een zeer goede invloed op vluchtelingen, hetgeen mij o.a. is gebleken bij aankomst van een grote groep Nederlanders in Engeland welke indertijd in quarantaine is gesteld. Zij oefende daar een zeer opwekkende invloed uit.’ Ze is op 6 januari 1949 overleden.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders