Johannes van der Heide

HEIDE van der (Johannes, roepnaam Joop), geboren te Rotterdam op 21 juli 1917. In 1931 wordt hij lid van Feijenoord en in 1935 debuteert hij als linksback in het eerste elftal. Met een korte onderbreking (1942-1943) speelt hij tot 1949 ongeveer 250 competitiewedstrijden voor Feijenoord en wordt landskampioen in 1936, 1938 en 1940. Bij de openingswedstrijd van het nieuwe Feijenoord stadion, tussen Feijenoord en het Belgische Beerschot (5-2) is Joop van de partij. Verder speelt Joop één wedstrijd in het Nederlands elftal. Hij trouwt in 1939 en vermoedelijk verlaat hij dan met zijn vrouw het Oude Noorden, waar beiden zijn opgegroeid. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Joop opgepakt, hij is dan 27 jaar en huisschilder. Op 11 november 1944 wordt hij op transport gezet om in Duitsland te werken. Op 28 maart 1945 vlucht hij naar Nederland. Een dag voor Pasen, op 31 maart 1945, komt hij aan in Enschede, waar hij 2 dagen later de bevrijding door de Engelsen meemaakt. Lopend gaat hij naar Vorden, waar hij als schilder in dienst treedt bij het Canadese leger. Met die Canadezen gaat hij naar Rotterdam. Nadat in de ochtend van 8 mei 1945 de, nauwelijks opgemerkte, eerste jeeps van het Canadese leger de buitenwijken van Rotterdam binnenkomen, neemt later in de middag de stroom Canadese militaire voertuigen toe. Zij komen uit Apeldoorn en rijden via de Kortekade de stad binnen. Joop bevindt zich in een van de voertuigen die in de middag Rotterdam bereikt en maakt zo de bevrijding van de stad van dichtbij mee. Na de oorlog wordt hij directeur bij twee (familie) schilderbedrijven. Op 29 juli 1980 overlijdt Joop in het St. Clara Ziekenhuis te Rotterdam, 63 jaar oud. Joop en zijn broer Wim, die van 1951 tot 1955 in het eerste elftal van Feijenoord voetbalt, zijn zowel een volle neef van de bekende keeper Willem Landman (1921-1975) als de oom van Frans van der Heide (1941), profvoetballer bij onder andere Feijenoord, Xerxes en Excelsior.

Bron: Stadsarchief Rotterdam