Henricus Johannes Combrink

Harry Combrink groeide op in een gezin met zes kinderen en had een moeilijke jeugd door het alcoholisme van zijn vader, wat leidde tot het uiteenvallen van het huwelijk en zijn vroege vertrek van school om te gaan werken. Politiek geëngageerd vanaf jonge leeftijd, sloot hij zich in 1932 aan bij socialistische organisaties en ontwikkelde een revolutionair-socialistisch gedachtegoed. Uit idealisme en dankzij zijn werkloosheid vertrok hij naar Spanje om te vechten in de Spaanse Burgeroorlog, waar hij vocht bij het POUM-bataljon de Choque “Rovira”. Tijdens gevechten in Catalonië raakte hij zwaar gewond door een granaat, wat leidde tot blijvende beperkingen aan zijn rechterarm. Na negen maanden ziekenhuis in Barcelona keerde hij terug naar Nederland, waar hij ondanks zijn handicap zijn politieke activiteiten voortzette. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloot Combrink zich aan bij het Marx-Lenin-Luxemburg-front, de illegale voortzetting van de RSAP, en dook onder om aan de Duitse bezetter te ontkomen. Hij werkte mee in het verzet, onder meer bij een brikettenfabriek in Amsterdam, en was betrokken bij de oprichting van het Comité van Revolutionaire Marxisten (CRM). Hij speelde een actieve rol in de verzetsactiviteiten en de verspreiding van het verzetsblad De Rode October. Na de oorlog bleef Combrink politiek actief, maar kreeg te maken met tegenwerking en verloor zijn baan bij Defensie door ingrijpen van de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Zijn politieke betrokkenheid nam af door psychische problemen, waaronder paranoia, die hem meerdere keren tot opname in het ziekenhuis brachten. Ondanks zijn moeilijke leven bleef hij trouw aan zijn idealen en werd hij herinnerd als een intelligente en sympathieke man. Harry Combrink overleed uiteindelijk aan niervergiftiging.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)