Ben Max Jesserun Lobo

Ben Max Jessurun Lobo is op 16 maart 1913 in Watergraafsmeer geboren als zoon van Marcus 'Max' Jessurun Lobo (1886) en Anna 'Ans' Jessurun Lobo-Batavier (1882-1974) en broer van Yvonne (1912-1945) en Elisabeth ('Lies', 1918). Ben is, net als zijn vader, commissionair in diamanten. Op de dag van de capitulatie in Nederland is Ben in België. Met zijn neef Felix Vigeveno is hij in 1940 via Frankrijk naar Spanje gegaan. Ze hebben bijna de Portugese grens bereikt als ze bij Badajoz worden gearresteerd. Vijf maanden hebben ze in verschillende gevangenissen gezeten voordat ze op 29 april 1941 naar Kamp Miranda worden gebracht. Daar verblijft hij achttien maanden. Hij kan per schip op 16 september 1943 vertrekken en komt in Engeland aan op 16 oktober. Hij wordt als grondpersoneel toegewezen aan de RAF. Zijn vader Max Jessurun Lobo is in 1940 naar de Verenigde Staten gevlucht. Zijn vrouw is ondergedoken in Den Haag. In 1948 zijn zij gescheiden. Yvonne Jessurun Lobo is op 25 februari 1945 in Auschwitz overleden. Haar naam staat op het Monument voor Vrede en Vrijheid in Leidschendam. Lies werkt bij antiquair Rozendaal op het Rokin en is in 1942 ondergedoken. Na verraad is zij via de gevangenis aan de Weteringschans en Kamp Westerbork naar Theresiënstadt gestuurd, waar ze door de Russen is bevrijd. Ze is weer naar het Rokin gegaan; hoort dat de heer Rozendaal de oorlog niet heeft overleefd en zet de zaak met mevrouw Rozendaal voort totdat ze in 1947 bij kunsthandel De Boer gaat werken. Ze is in 1955 met Herbert Wartensleben getrouwd en in 1958 met haar man naar Bern verhuisd. Later woonden ze in Lausanne.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders