Leendert Antonius Flantua

Ook bekend als: Leen

Leendert Antonius Flantua (30) uit Utrecht heeft economie en theologie gestudeerd en is bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog ambtenaar op het ministerie van Sociale Zaken in Den Haag, later directeur van het Bureau Jeugdregistratie in Hilversum. Tijdens de inval van het Duitse leger in Nederland helpt hij bij de evacuatie van mensen uit de omgeving van de Grebbelinie. Na de overgave van het Nederlandse leger werkt hij tot 22 september 1941 bij de Arbeidsdienst. Ook is hij actief binnen de verzetsgroep van ex-militairen, de Ordedienst (OD). In juni 1942 hangt hem arrestatie boven het hoofd, maar zijn verloofde Johanna Kuiper helpt hem aan een onderduikadres in Hoogland. Hij verblijft daar een jaar met een vals persoonsbewijs. Vanuit een huis in de Stadhouderslaan 17b in Soestdijk zet hij zijn verzetswerk voort. Eind december reist Leen voor de verzetsorganisatie RVV met het vrachtschip ‘Excelsior’ van de Nederlandse kapitein Jos Aben van Delfzijl naar Zweden met de opdracht de gebroken communicatielijn tussen Stockholm en Nederland te repareren en een onderzoek in te stellen naar de betrouwbaarheid van Aben. Leen kent Aben doordat hij eerder aan hem is voorgesteld door een tandarts in Hilversum. Aben voorziet de Sicherheitsdienst van informatie over verzetsactiviteiten die hij tijdens zijn boottochten op Zweden verzamelt. In ruil daarvoor krijgt hij van de SD vette bonussen. Om deze verraderlijke rol van een geloofwaardig sausje te voorzien, brengt hij regelmatig verzetsmensen als verstekeling naar Zweden. Met het gevolg dat menigeen denkt dat hij het verzet steunt. Dat denkt ook Leen Flantua, die in Zweden over Aben niet veel wijzer wordt. Bij de Nederlandse inlichtingendienst in Stockholm staat Aben immers te boek als verzetsman. Aben spreekt met Flantua af dat hij hem op 2 september 1943 van Delfzijl naar Zweden zal brengen. De reis gaat echter niet door, omdat Leen er bijtijds achter komt dat de beruchte verrader Anton van der Waals via Aben in ‘de weg naar Zweden’ is geïnfiltreerd. Ook vindt hij het bewijs dat Aben voor de SD werkt. Op basis van dit bewijs stelt de RVV voor Aben te liquideren, maar Flantua denkt dat Aben ook voor de Britten werkt, dus in werkelijkheid een dubbelspion is. Op 28 december ’43 laat hij zich door Aben naar Stockholm brengen. Berichten voor de Nederlandse inlichtingendienst heeft hij in zijn slobkousen genaaid. Op 31 januari 1944 arriveert Leen Flantua per vliegtuig in Engeland. Hij komt er terecht in een sfeer van verdachtmakingen. In een brief probeert hij minister-president Gerbandy en de minister van Justitie te overtuigen van de ‘lichtzinnigheid en onbekwaamheid van verschillende functionarissen van Bureau Inlichtingen [in Zweden-red.], waardoor 16 van onze beste mensen in Nederland, die hun krachten gaven aan de ondergrondsche actie, zijn gearresteerd.’ Hij schrijft voorts dat Bureau Inlichtingen ‘een politiek voert die de eenheid van Nederland verhindert’ en er wordt gedacht in de trant van ‘ze hebben ons (beroepsmilitairen) altijd in een hoek gedrukt en nu hebben wij de kans, wij zullen die weten te benutten.’ En: ‘Vele malen heeft men getracht mij tot dwaasheden te verleiden. Het is niet gelukt.’ Zijn ondervragers houden het erop dat hij ongewild betrokken is bij een ‘duistere zaak’. In Engeland werkt Leen Flantua tot het einde van de oorlog bij het Bureau Repatriëring van het ministerie van Sociale Zaken/Militair Gezag in Londen.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders