Albert Ditz

Albert Ditz, geboren in 1911 in Den Haag als oudste zoon van een losse arbeider, was een overtuigd anti-fascist en lid van de militante anti-oorlogsvereniging Internationale Socialistische Anti-oorlogsliga (I.S.A.O.L.). In januari 1937 vertrok hij samen met andere Nederlandse vrijwilligers, waaronder Jacob Marris, naar Spanje om deel te nemen aan de Spaanse Burgeroorlog. Ditz sloot zich aan bij de P.O.U.M.-militie, waar hij voornamelijk als verpleger diende bij het front in de buurt van Huesca. Hoewel hij zelf aangaf niet te hebben gevochten, was hij betrokken bij de medische zorg van de strijders. Zijn verblijf in Spanje duurde slechts enkele maanden; hij keerde in mei 1937 terug naar Nederland, mogelijk vanwege de interne conflicten in Barcelona en familieomstandigheden. Na zijn terugkeer verloor Ditz zijn Nederlandse nationaliteit, wat hij later als onbewust gevolg van zijn deelname aan de oorlog beschouwde. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij vanaf eind 1943 als lasser tewerkgesteld in Duitsland, waar hij verbleef in een DAF-kamp in Saarbrücken. Na de oorlog werkte hij als kok en woonde hij op verschillende plekken in Den Haag. In 1939 trouwde hij met Maria Anna Cornelia van Beveren; zij kregen één dochter, Maria Albertina, die helaas na twee jaar overleed. Ondanks het verlies bleef Ditz kinderloos. Albert Ditz liet een waardevolle verzameling herinneringen na, waaronder een plakboek over zijn strijd in Spanje, paspoorten, badges en persoonlijke voorwerpen. Deze zijn in de jaren zeventig geschonken aan het Onderwijsmuseum in Den Haag, waar ze een tastbare herinnering vormen aan zijn inzet tegen fascisme en zijn rol in de Spaanse Burgeroorlog. In 1955 kreeg hij zijn Nederlandse nationaliteit terug.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)