Nic. Sierhuis

Nicolaas Sierhuis groeide op in verschillende volksbuurten van Amsterdam als oudste van vijf kinderen in een linksradicale familie. Na diverse baantjes en een korte militaire dienst, trad hij in 1934 toe tot de Communistische Partij Holland. In mei 1938 vertrok hij naar Spanje om te vechten tegen het fascisme in de Spaanse Burgeroorlog. Hij sloot zich aan bij de Internationale Brigades en vocht in de 35ste divisie, vooral tijdens de bloedige Slag bij de Ebro in juli-augustus 1938. Sierhuis raakte gewond, herstelde en keerde terug aan het front. Na de ontbinding van de brigades keerde hij in december 1938 terug naar Nederland, waar hij zijn Nederlanderschap verloor. In 1940 trouwde hij en kreeg drie kinderen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog weigerde hij te werken voor de Duitse Arbeitseinsatz en werd gearresteerd. Hij zat gevangen in het Amsterdamse hoofdbureau van politie en werd vervolgens overgebracht naar het SS-kamp Amersfoort, waar hij als dwangarbeider tankgrachten moest graven nabij Zwolle. Na de oorlog werkte Sierhuis als havenarbeider en was actief in de door de CPN beïnvloede Eenheids Vakcentrale (EVC). Door zijn betrokkenheid bij stakingen in de Amsterdamse haven werd hij in 1950 ontslagen en stond hij bekend als een van de belangrijkste agitatoren. Hoewel hij niet meer politiek actief was, bleef hij lid van een vakbond. Hij herwon later zijn Nederlandse nationaliteit en woonde in Amsterdam-Noord. Nicolaas Sierhuis overleed op 63-jarige leeftijd.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)