Leendert Willem (Leen) van der Schee

SCHEE van der (Leendert Willem, roepnaam Leen), geboren te Rotterdam op 16 februari 1913. Hij trouwt in 1937 en verhuist dan naar Schiedam. Daar woont hij in 1944 met zijn vrouw en twee dochters in de Schildersbuurt, op het adres Vlaardingerdijk 321b. In de ochtend van 10 november 1944 bonken twee jonge soldaten op de deur en tonen het Bevel. Leen, dan 31 jaar en kantoorbediende bij Wilton, moet zich klaarmaken en meegaan. De soldaten wachten in de woning, Leen heeft geen mogelijkheid er tussenuit te knijpen. Buiten loopt Leen op met zijn buurman Cor Trimp. Zij praten over ontsnappen, maar de vele, strategisch opgestelde soldaten met mitrailleur vormen een tegenvaller. Via de Koemarkt en de Rotterdamschedijk moeten de mannen in grote groepen naar de Merwehaven, waar duizenden mannen staan, ook uit Rotterdam. Veel te veel om allemaal in een paar binnenvaartschepen te stouwen. Mannen ouder dan 30 jaar moeten aan boord gaan, maar Leen doet dat niet. Hij wil bij Cor (29 jaar) blijven, ook al omdat hij in het schip de benen niet kan nemen. Leen en Cor, zij zien grote en kleine boten vertrekken, moeten via de Rotterdamschedijk en Overschie lopend naar in de in aanbouw zijnde TH in Delft. Sommigen proberen daar te ontsnappen, maar aan het schieten en gillen te horen is dat niet gelukt. In rijen van vijf moeten de mannen naar het rangeerterrein, waar ze in een veewagen worden gedreven. Omdat de wagon te vol is, geven de mannen de zieken een plekje en maken afspraken over wisselend staan en zitten. Leen en Cor bespreken de kansen om vanuit de veewagen te ontvluchten. In Amsterdam en Zwolle blijft de trein bij daglicht lang stilstaan. Wanneer de mannen in Zwolle een poosje op de perrons heen en weer mogen lopen bekijkt Leen de buitenkant van de wagon goed en ziet hij kansen tot ontvluchten. Cor ziet bezwaren, maar doet toch mee met Leen. Als de mannen weer in de wagon worden gescholden, zorgen Leen en Cor ervoor dat ze bij het ontluchtingsraampje staan. Als de trein wegrijdt is het volslagen donker. Leen kan met hulp zijn bovenlijf buiten het raampje wurmen en zich met een flinke trap van de trein afzetten. Hij valt bovenop telegraafdraden en dat maakt nogal wat herrie en plotseling schieten zoeklichten aan. Leen, die hiermee geen rekening had gehouden, laat zich naar de slootkant rollen en zo de sloot in, met zijn neus boven water. En dan ziet hij de trein doorrijden. Even later staat Cor ineens naast hem. Ze zijn in de buurt van Raalte en dan begint de lange en moeizame voettocht naar Schiedam. De mannen zijn voortdurend op zoek naar adressen voor eten en onderdak en moeten tegelijk op hun hoede zijn en blijven voor foute mensen. Ze krijgen veel hulp van boeren en, bij het passeren van IJssellinie, ook van verzetsmensen. Ze hebben geluk dat confrontaties met SS’ers en later Nederlandse Waffen SS’ers goed aflopen. In de omgeving van Garderen krijgen ze een verroeste fiets zonder banden en hebben hiervan veel profijt. Onderweg maken ze bijzondere dingen mee, zoals het slapen in het nachtverblijf van de hulppolitie bij de voorname villa van de “Orts-Kommandant” in Driebergen en een nepagent die bij een herenboer slaapplaatsen vordert. Op 21 november 1944 zien Leen en Cor, in Delft, dat de bij de razzia van Den Haag opgepakte mannen met trams worden weggevoerd. Ze maken zich snel uit de voeten. Via Spaland en Kethel denken de mannen snel thuis te zijn, maar ze hebben het nodige oponthoud omdat de Duitsers de sluizen hebben opengezet en zij vier uur moeten wachten voordat het laag water wordt. Langzamerhand zien Leen en Cor eruit als een stelletje landlopers en stinken zij een uur in de wind. Thuis neemt Leen eerst “een bad” in een teil en bedenkt dan een aanpak om te voorkomen dat de kinderen op straat gaan roepen dat hun vader weer thuis is. Na enkele dagen komt zijn chef op bezoek. Hij vertelt dat er niet meer gewerkt wordt, de helft van het machinebestand is weg, en vraagt de hulp van Leen, om iedere vrijdag de loonzakjes klaar te maken om de vrouwen van de afwezige mannen te kunnen uitbetalen. Met uitzondering van een korte periode waarin de Duitsers de mannen weer oproepen voor de Arbeitseinsatz, gaat Leen geregeld naar zijn werk. Na de oorlog worden nog vier dochters geboren en gaan plannen om naar Canada te emigreren niet door. Leen overlijdt op 1 juli 1997 in Schiedam, 84 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam