Fernanda Wilhelmina Maria Albertina Schoonheijt

Fanny Schoonheyt, geboren in Rotterdam, vertrok begin jaren dertig naar Spanje met de ambitie om daar als buitenlandse journaliste te werken. Toen in juli 1936 de Spaanse Burgeroorlog uitbrak, was ze al in Barcelona en sloot zich aan bij linkse organisaties. Ze nam actief deel aan de strijd, wat uitzonderlijk was voor Nederlandse vrouwen; naast Lini Bunjes was zij een van de weinigen die daadwerkelijk vochten. Haar moed en vaardigheid met wapens werden door Spaanse kranten geprezen, en ze werkte zelfs als wapeninstructrice bij een opleidingskamp. In 1937 werd ze bevorderd tot luitenant, maar raakte in juni dat jaar gewond bij een jeepongeluk. Vanaf dat moment is haar rol onduidelijk, maar vermoedelijk raakte ze betrokken bij Russische inlichtingendiensten. Na de val van de Spaanse Republiek in 1939 vluchtte ze naar Parijs, waar ze zwanger en zonder papieren zat. In 1940 vestigde ze zich met andere Spaanse ballingen in de Dominicaanse Republiek, waar dictator Trujillo een asielbeleid voerde voor Europese vluchtelingen. Daar bouwde ze een nieuwe carrière op als fotografe. In 1947 kreeg ze problemen met de politie en werd zelfs gevangen gezet, waarna ze via de Nederlandse consul naar Curaçao vertrok. Tot circa 1955 woonde ze daar en runde een fotografisch atelier. Door verslechterende gezondheid keerde ze terug naar Rotterdam, waar ze met haar dochter bij haar moeder ging wonen. In december 1961 overleed ze op 49-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)