Maurits Meijer

Max Meijer, geboren in Amsterdam, was een Nederlandse communist en veteraan van de Spaanse Burgeroorlog en het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na vijf jaar dienst in het Nederlands-Indische leger vertrok hij in september 1936 als een van de eerste Nederlandse vrijwilligers naar Spanje om te vechten tegen het fascisme. Hij sloot zich aan bij de communistische Columna Carlos Marx en vocht onder meer bij Madrid, het Aragon-front en als lid van de carabineros, waar hij als enige niet-Spanjaard grenspatrouilles uitvoerde. Na de ontbinding van de Internationale Brigades keerde hij in december 1938 terug naar Nederland, waar hij teleurgesteld was over het ontnemen van zijn Nederlandse nationaliteit en het in beslag nemen van zijn persoonlijke bezittingen. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland sloot Meijer zich aan bij het communistisch verzet en werd actief in sabotagewerk. Vanaf 1941 stond hij als een van de meest gezochte joods-bolsjewistische verzetsstrijders geregistreerd. Hij was medeoprichter en later commandant van de Amsterdamse afdeling van de Raad van Verzet. Na de oorlog werd hij officier bij de Binnenlandse Strijdkrachten en de staf van Prins Bernhard, maar werd in 1949 ontslagen vanwege zijn communistische overtuigingen. Meijer trouwde in 1945 met Margarethe Kiep, een mede-verzetsstrijdster. Ondanks erkenning voor zijn moed en inzet, waaronder een onderscheiding van generaal Eisenhower, bleef hij politiek gemarginaliseerd. In de jaren ’60 was hij actief in het dagelijks bestuur van de Communistische Partij Nederland (CPN). Hij overleed in 1976 en liet zijn nalatenschap na aan de CPN. Zijn uitgebreide dossier bij de Binnenlandse Veiligheidsdienst toont zijn voortdurende surveillance vanwege zijn politieke activiteiten en achtergrond.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)