Leonardus van den Akker

Ook bekend als: Leendert van den Akker

Leendert wordt op 26 september 1912 geboren in Helmond als zoon van Theodorus van den Akker en Antonetta van Geene. Hij is getrouwd met Geertruida van der Lenden met wie hij een zoon en twee dochters heeft. Hij tekent voor militaire dienst bij het KNIL en vertrekt op 26 september 1939 naar Nederlands-Indië, waar hij als onderofficier dient bij de infanterie. Uiteindelijk zou hij er de rang van sergeant-majoor-instructeur bekleden. Over zijn diensttijd is niets met zekerheid bekend, maar vermoedelijk is ook Leendert na de capitulatie van het KNIL op 8 maart 1942 door de Japanners in krijgsgevangenschap afgevoerd en heeft hij de eerstvolgende jaren als dwangarbeider doorgebracht in de kampen. Twee dagen na de Japanse capitulatie van 15 augustus 1945 roepen Soekarno en Mohammed Hatta de onafhankelijkheid van Indonesië uit. Als niet lang daarna de Nederlanders en Engelsen aanstalten lijken te maken om het oude koloniale gezag te herstellen, breekt de periode van de Bersiap (‘wees paraat’) aan, waarin vooral buitenlanders en tot vijand verklaarde Europese en Indische Nederlanders slachtoffer worden van geweld en vervolging. Tegen deze achtergrond zendt Den Haag troepen naar de archipel om de orde te handhaven. Niet alleen dienstplichtigen uit Nederland zelf worden dan ingezet, maar ook oudgedienden van het KNIL die geestelijk en lichamelijk gebroken door jarenlange gevangenschap en dwangarbeid uit de kampen zijn gehaald. De meesten van hen zijn dan ook volkomen ongeschikt voor militaire dienst, maar in acute nood als Nederland zit om troepen en kritiek als ze menen dat de toestand is, worden ook zij direct na hun bevrijding opnieuw ingezet. Op 15 mei 1947 berooft Leendert zichzelf van het leven in Baoe-Baoe op Celebes. Hij zou daartoe zijn aangezet door echtelijke problemen. Leendert is 34 jaar geworden en wordt vermoedelijk ter plaatse, buiten de erevelden begraven.

Bron: Brabantse Gesneuvelden