Herman Barendregt

BARENDREGT (Herman), geboren te Rotterdam op 20 augustus 1917. Hij trouwt in 1942 en woont in 1944 met zijn vrouw in de Rotterdamse wijk Blijdorp, op het adres Schepenstraat 26a. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Herman opgepakt, hij is dan 27 jaar en banketbakker. Zijn zoontje is dan nog geen twee weken oud. Hij moet naar verzamelplaats Nenijto. Na uren in de regen te hebben gestaan, moet hij in de duisternis lopend naar station D.P., om met een goederentrein te worden weggevoerd. De trein, die op 11 november 1944 tegen middernacht vertrekt, vervoert zo’n 1.500 mannen en in iedere wagon worden 60 mannen gepropt, die nauwelijks de trein kunnen verlaten en amper eten en drinken krijgen. Op 16 november 1944 stopt de trein in Würzburg, waar 450 mannen moeten uitstappen en van wie 180 mannen naar Dettelbach moeten. Tot deze laatste groep behoort ook Herman. In Dettelbach worden de mannen ondergebracht in een herberg die wordt ingericht als “Lager zur Schwane”. Herman en andere kompanen bouwen een goede band op met de pater-overste van een Kapucijnenklooster. In dit klooster wordt in het geheim de kerstavond gevierd met een echte Hollandse maaltijd. Op 31 januari 1945 worden 25 mannen overgeplaatst, onder wie Herman en zijn Rotterdamse buurman Jos Poppelaars. Via Neurenberg, Eger, Pilsen, Praag en Kolin komen de mannen na twee dagen terecht in Pardubice in Tsjechië. Hoewel de omstandigheden en behandeling hier beter zijn dan in Dettelbach, worden de mannen onaangenaam verrast wanneer hen wordt verteld dat ze daar zijn om te worden opgeleid tot soldaat van de Flak. Alle mannen weigeren de vereiste verklaring te ondertekenen, zij zien de Duitsers nog steeds als vijand en willen ook graag Nederlander blijven. De Duitse uniformen die de mannen moeten dragen, ontdoen zij van alle militaire kentekenen. De weigering van de mannen om de verklaring te ondertekenen gaat als een lopend vuurtje door Pardubice en leidt ertoe dat de bevolking de mannen enorm gaat steunen. Dat de Duitsers geen maatregelen treffen tegen de weigeraars, geeft de mannen moed. Rond 12 maart 1945 kunnen de mannen hun uniform inleveren en hun burgerkleding weer aantrekken. Twee dagen later vertrekken Herman en zo’n 150 Nederlanders met een goederentrein naar Würzburg. Onderweg maken ze veel oorlogshandelingen van dichtbij mee en zien zij een vreselijk transport van Russen en Polen. Mannen, vrouwen en kinderen zitten door elkaar in goederenwagons, in sommige wagons liggen overleden kinderen of zitten vrouwen die bijna moeten bevallen. Op 20 maart 1945 bereikt het transport van Herman ongeschonden Rottendorf, dat vol zit met vluchtelingen, vooral uit Würzburg. Op 7 april 1945 worden Herman en de andere mannen bevrijd door de Amerikanen, in de feestvreugde wordt Herman dronken van de wijn. Het valt de mannen tegen dat ze niet snel naar Rotterdam kunnen gaan. Via Kitzingen en Zell am Main komen de mannen op 26 april 1945 aan in Gonzenheim. De volgende dag worden zij met een goederentrein naar België vervoerd, eerst naar Neufchâteau en daarna naar Philippeville, waar zij worden ingekwartierd en waar zij op 5 mei 1945 horen dat Nederland bevrijd is. Op 28 mei 1945 komen de mannen in Eindhoven aan. Vermoedelijk bereikt Herman begin juni 1945 veilig Rotterdam. Hij overlijdt daar in oktober 1985, 68 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam