Albertus Geijssen

Albertus Geijssen, zoon van een Amsterdamse kruier en loodgieter van beroep, werd in 1927 voor militaire dienst gekeurd maar hoefde niet te exerceren vanwege broederdienst. Hij was lid van de SDAP en vertrok in 1936 op eigen initiatief naar Spanje, waar hij zich aansloot bij de Internationale Brigades tijdens de Spaanse Burgeroorlog. In januari 1937 arriveerde hij in Albacete en werd ingedeeld als infanterist bij de 13e Brigade. Ondanks ziekte werd hij ingezet aan de fronten bij Granada en Córdoba. Later werkte hij op een collectieve staatsboerderij nabij Albacete, vanwaar hij in oktober 1937 samen met twee anderen naar Valencia vluchtte. Via Barcelona reisde hij terug naar Frankrijk en vervolgens naar Nederland. Na zijn terugkeer verloor Geijssen zijn Nederlandse nationaliteit omdat hij in vreemde krijgsdienst had gediend. Hij kreeg een voorlopig paspoort, maar moest ook repatriëringskosten betalen, wat lastig was vanwege zijn lage inkomen als loodgieter. In 1938 werd hij door de Amsterdamse politie verhoord over zijn contacten in Spanje en deed hij mogelijk een poging om met anti-communistische informatie zijn nationaliteit terug te krijgen. Volgens een lijst werd hij gezien als een demoraliserend element dat kameraden aanzette tot desertie. In 1939 trouwde Geijssen met Alida van Heerde, met wie hij een zoon kreeg. Het huwelijk eindigde in 1961. In 1950 herwon hij zijn Nederlandse nationaliteit en verhuisde later naar Spijkenisse. Zijn ervaringen in de Spaanse Burgeroorlog en de nasleep daarvan markeren een belangrijk deel van zijn leven.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)