Nicolaas Willenbroek

Nico Willenbroek, geboren als enig kind van een marineman en leraar aan de Amsterdamse Zeevaartschool, was een Nederlandse vrijwilliger die in december 1936 als een van de eerste Nederlanders deelnam aan de Spaanse Burgeroorlog. Hij vocht in de Internationale Brigades, specifiek bij de genieafdeling van de XVde Brigade, die in juli 1937 deelnam aan de zware slag bij Brunete. Tijdens deze strijd raakte hij gewond en werd opgenomen in een hospitaal in Madrid. Hij leed aan wat men toen “nervosité” noemde, waarschijnlijk wat we nu PTSS noemen. Hoewel hij na een herstelperiode in Benicasim mogelijk weer inzetbaar was, werd hij vanaf september 1937 als volledig ongeschikt voor het front verklaard. Na zijn terugkeer naar Nederland behield Nico zijn nationaliteit omdat hij met toestemming van de Republikeinse regering gerepatrieerd werd. In juni 1939 werd hij opgeroepen voor militaire dienst in Nederland. Over zijn rol tijdens de Duitse bezetting is weinig bekend, maar na de Tweede Wereldoorlog was hij actief lid van de Communistische Partij Nederland (CPN) en het vakverbond EVC. Hij werkte tot 1956 bij de partijkrant De Waarheid en als portier in het partijgebouw Felix Meritis. Daarna werkte hij in ploegendienst bij een zwavelzuurfabriek. Nico was betrokken bij lokale CPN-afdelingen en lid van de Vereniging Nederland-USSR. In 1966 maakte hij een reis naar Praag. Tot op hoge leeftijd bleef hij actief binnen de partij, onder meer als lid van het Amsterdamse districtsbestuur van de CPN in 1976. Hij overleed in 1983 op 78-jarige leeftijd; zijn crematie vond in stilte plaats, zoals hij had gewenst.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)