Arie Lambertus Favier

Arie Favier groeide op in een gereformeerd gezin, maar zijn linkse ideeën leidden op 14-jarige leeftijd tot huisuitzetting. Hij werkte eerst in een diamantenslijperij, maar na ontslag door de economische crisis besloot hij zijn gymnasium af te maken. Zijn betrokkenheid bij linkse organisaties bracht hem in contact met Duitse vluchtelingen, wat hem confronteerde met de terreur van de nazi’s. Hoewel pacifist, besloot hij in 1936 naar Spanje te gaan om actief verzet te bieden tegen het fascisme. Als een van de eerste Nederlandse vrijwilligers sloot Arie zich aan bij de Internationale Brigades, waar hij vocht bij belangrijke fronten zoals Teruel, Jarama en later bij de Thälmannbrigade in Madrid en de Slag aan de Ebro. Tijdens het offensief bij de Ebro raakte hij ernstig gewond aan schouder en long, maar herstelde na een zware tocht en een pijnlijke operatie. In december 1938 keerde hij met de rest van de brigades terug naar Nederland. In 1939 werd Arie opgeroepen voor het Nederlandse leger en raakte opnieuw gewond tijdens de Duitse inval in 1940. Hij werd krijgsgevangen genomen, maar keerde later dat jaar terug. Vanwege zijn politieke verleden moest hij onderduiken en sloot zich aan bij het verzet, waar hij onder meer wapentraining gaf. Na de oorlog werkte hij bij de A.V.O., een organisatie voor oorlogsinvaliden, waar hij uiteindelijk directeur werd. Arie Faviers leven werd gekenmerkt door zijn strijd tegen fascisme en zijn inzet voor vrijheid, zowel in Spanje als tijdens de Tweede Wereldoorlog, ondanks persoonlijke offers en zware verwondingen.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)