Wilhelmus Michael Theunissen

Ook bekend als: Michael, Giel

Wilhelmus Michael (Giel) Theunissen is op 22 april 1920 in Hunsel (Limburg) geboren. Hij wordt metselaar en woont in de Smidsstraat. Als de oorlog uitbreekt, zit hij in militaire dienst. Hij doet mee aan de gevechten rond Gouda en wordt na twee dagen door de Duitsers krijgsgevangen genomen. Omdat de Duitsers nog niet weten wat ze met hun gevangenen moeten doen, wordt hij voorlopig naar huis gestuurd. Op 19 juli 1942 vertrekt Giel vanuit Neeritter met Harry Smeets en passeur Tjeu Sleven uit Hunsel naar België. Via de Zonhoeve bereiken zij contactpersoon Vallée in Bree, waar zij zich aansluiten bij drie Franse krijgsgevangenen en een Belg, zeer waarschijnlijk Pierre Geelen uit Bocholt. De groep reist per trein naar Brussel, vervolgens naar Maubeuge, steekt te voet de grens over en neemt daarna de trein naar Parijs. Na een overnachting in de open lucht reizen Harry, Giel en Pierre door naar Saint‑Pierre‑le‑Moûtier, aan de demarcatielijn, waar ze drie dagen op een hooizolder verblijven. Met twee passeurs steken ze de demarcatielijn over richting Sancoins, waar zij echter worden gearresteerd. Ze krijgen de keuze tussen tekenen voor het Vreemdelingenlegioen of teruggestuurd worden; ze kiezen voor het legioen, worden op de trein naar St Amand gezet, maar reizen uiteindelijk op eigen initiatief door naar Marseille, waar hun wegen zich scheiden. Giel bereikt via contactpersonen in Marseille en Perpignan op 13 november 1942 het vertrekpunt voor een voettocht over de Pyreneeën, samen met Engelandvaarders Blindeman en Gerards. Na drie dagen bereiken zij Figueres in Spanje, waar zij worden gearresteerd en vier dagen vastzitten. Daarna worden ze overgebracht naar kamp Miranda de Ebro, waar Giel een half jaar verblijft. Via Gibraltar reist hij verder en komt op 4 juni 1943 in Schotland aan. Hij meldt zich bij de Nederlandse Marine in Londen en wordt boordschutter op een Mitchell-bommenwerper. Tijdens zijn tweede vlucht, op 20 juni 1944, springt Giel per vergissing uit zijn toestel en raakt in Duitse krijgsgevangenschap. Hij belandt in Dulag‑Luft, later in kamp Bankau. In januari 1945 wordt het kamp ontruimd en volgt een barre dodenmars naar Luckenwalde. Op 22 april 1945 bevrijden de Russen het kamp, maar de vrijlating volgt pas een maand later. Terug in Engeland wordt Giel Chief Petty Officer en traint hij nieuwe rekruten tot zijn ontslag in 1947. Hij blijft in Engeland wonen. Giel werkt later bij een zwavelzuurfabriek en trouwt twee keer, maar blijft kinderloos. Hij werkt bij South Eastern Gas Board en later Abbott Laboratories. Hij leidt een opmerkelijk leven voor iemand die begint als metselaar uit Hunsel. Op 18 september 2002 overlijdt hij in zijn slaap, 82 jaar oud; zijn vrouw Maureen volgt in december van dat jaar.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders