Petrus Hubertus Fredericus Dazert

DAZERT (Petrus Hubertus Franciscus, roepnaam Piet), geboren te Maastricht op 29 mei 1913. Hij trouwt in 1941 in Haarlem en verhuist begin 1942 met zijn gezin naar Schiedam. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Piet opgepakt, hij is dan 31 jaar en leraar lichamelijke opvoeding. Volgens de familie moet Piet eerst naar de Koemarkt in Schiedam, dan lopend naar het Feijenoord Stadion om daarna weggevoerd te worden met een rijnaak, waaraan de illegaliteit in Meerkerk een bom bevestigt, welke afgaat wanneer de rijnaak bij Jutphaas vaart. De betreffende rijnaak, de St. Antonie, vertrekt in de avond van 10 november 1944 vanuit de Merwehaven. Het is aannemelijker dat Pieter dezelfde reis heeft gevolgd als Hendrik Nicolaas Edenburg, dat wil zeggen dat hij vanaf de Koemarkt naar de loodsen bij de IJssel- en Lekhaven moet lopen en dat hij ’s avonds met de rijnaak St. Antonie vanuit de Merwehaven wordt weggevoerd en dat deze rijnaak, of per ongeluk of als een daad van stil verzet door de kapitein, aanmeert in Meerkerk, waar de mannen eten en drinken krijgen van de bevolking. Door de plaatselijke illegaliteit wordt ondertussen een tijdbom bevestigd aan de roef van het schip, om de daar verblijvende Duitsers onschadelijk te maken, zodat de Rotterdamse en Schiedamse mannen kunnen vluchten. De St. Antonie vertrekt op 11 november 1944 uit Meerkerk en vaart via het Merwedekanaal naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Omstreeks middernacht, ter hoogte van Jutphaas, explodeert de tijdbom. Hierdoor ontstaat een zodanig gat in de romp dat het schip onmiddellijk begint te zinken. Vier mannen komen om het leven. De meeste mannen, waaronder Hendrik, kunnen op een langszij gekomen sleepboot overstappen. Nadat de mannen drie uur in de regen op de oever hebben moeten staan, worden zij opgevangen in een kloostertje in Jutphaas. In de namiddag van 12 november 1944 moeten de mannen verder in een andere rijnaak, maar zij zijn angstig en weigeren. Toch moeten zij erin, en voor hun veiligheid worden bijna alle luiken opengeschoven. De keerzijde is dat het naar binnen regent, al vrij snel plassen in de aak ontstaan, de mannen niet kunnen zitten en natregenen. Maar zij hebben dit liever dan de angst nog een keer in een afgesloten en zinkend schip te zitten. ‘s Avonds ontstaat er toch weer paniek wanneer ze een hevige stoot voelen en de aak gaat schommelen. Het blijkt mee te vallen; door het knappen van een kabel had de aak niet de bocht van de sleepboot gevolgd, maar was rechtuit door gevaren en tegen de wal opgelopen. Wanneer de rijnaak is vlot getrokken, gaat het transport verder via Maarssen, Amsterdam, en het IJsselmeer naar Kampen. Edenberg beschrijft dat de voettocht naar de Van Heutzkazerne spookachtig aandoet, met schreeuwende en schietende en klappen uitdelende Duitsers. Vanuit Kampen wordt Piet, mogelijk op 19 november 1944 en via een Durchgangslager in Ohmstede, naar het Duitse Emden getransporteerd. Daar wordt hij ondergebracht in Lager Früchteburg en moet hij helpen met puinruimen. Voor Piet, die nooit echt een goede gezondheid heeft gehad, is dit zwaar werk en zijn lichaam kan dit niet aan. Ook al omdat de verzorging en het eten ver onder de maat zijn. Piet wordt ziek, hij heeft een maag- of darmzweer en buikvliesontsteking. Hij wordt naar een noodhospitaal in het tot Aurich behorende Sandhorst gebracht. Daar overlijdt de 31-jarige Piet op 18 december 1944. Op 21 december 1944 wordt hij op katholieke wijze en in aanwezigheid van zijn maten en een priester, begraven op de begraafplaats van de Evangelisch-Lutherse Kerk in Aurich. In augustus 1951 bericht zijn vrouw, die dan al een jaar is hertrouwd, de Oorlogsgravenstichting dat het haar wens is om haar man niet te herbegraven. Rond juni 1954 wordt Piet toch herbegraven op het Nederlands Ereveld in Osnabrück.

Bron: Stadsarchief Rotterdam