Pieke Pieter Visser

VISSER (Pieke Pieter), geboren te Enkhuizen op 14 januari 1913. In de zomer van 1930 verhuist hij met zijn ouders van Alblasserdam naar Rotterdam. Hij trouwt in 1939 en woont in 1944 met zijn vrouw en twee kinderen in de Rotterdamse wijk het Nieuwe Westen, op het adres Jagthuisstraat 4a. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Pieke om 09:00 uur thuis opgepakt, hij is dan 31 jaar en kantoorbediende; zijn vrouw is dan zo’n zeven maanden zwanger. Gekleed in onder andere een winterjas en hoed, moet Pieke vrijwel direct naar het in aanbouw zijnde Belastingkantoor aan de Puntegaalstraat. Net als zijn zwager Jan van Herk moet hij rond 19:30 uur met een groep mannen, onder strenge bewaking van Oostenrijkse soldaten, lopend naar Station Rotterdam-Zuid (naast het Feijenoord stadion), waar zij in een goederentrein (veewagen) worden gestouwd die rond middernacht vertrekt. Het is pikdonker in de wagon en dat leidt tot nogal wat ongemakken. Na een reis van vijf dagen en nachten, via onder meer Amsterdam, Haarlem, Weesp, komen zo’n 200 mannen in de vroege nacht van 16 op 17 november 1944 aan in Blankenheim, dat zo’n 90 km ten westen van Koblenz ligt. Het is er koud en er ligt sneeuw. Het Gemeinschaftslager, dichtbij het station, is afgezet met prikkeldraad. Vanaf september 1944 is het Lager voor alle gebruik ongeschikt verklaard, vanwege een besmettelijke ziekte die er geheerst had. Toch wil men de mannen daarin onderbrengen. De barakken zitten vol met wandluizen en het is er een grote troep. De mannen weigeren daarin de slapen en gebruiken voor zo’n vijf weken de eetzaal als slaapplaats. Al snel vernemen zij dat een jonge wachtmeester van de politie gestorven is aan difterie, ook zijn er 30 tbc-patiënten in de groep. Veel werk is er niet, maar wat er gedaan moet worden is zwaar. In januari 1945 nemen de luchtaanvallen van de geallieerden in hevigheid toe en de leiding van het kamp verblijft dan voortdurend in bunkers die alleen voor Duitsers zijn bestemd. Na een hevig bombardement op 24 januari 1945 besluiten Pieke en een kamergenoot om een dag later een goed heenkomen te zoeken buiten Blankenheim. Via Tondorf gaan ze naar Euskirchen, dat zwaar is verwoest, en dan naar Stotzheim, waar de twee mannen zich kunnen schuilhouden tot dat Amerikaanse troepen het dorp op 5 maart 1945 bezetten. Pieke en de andere man melden zich direct bij de Amerikaanse Politie en krijgen behoorlijke kleding. Van 15 maart tot 19 mei 1945 verrichten zij werkzaamheden voor de repatriëring van ontheemde personen en ex-gevangenen van het concentratiekamp Buchenwald. Op 19 mei 1945 begeleiden de twee mannen een transport zieken naar Eindhoven en keren op 22 mei 1945 terug in Rotterdam. Na de oorlog wordt Pieke nogmaals vader. Op 23 oktober 1978 overlijdt Pieke in Gouda, 65 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam