Johannes Jacobus (Johan) Boot

BOOT (Johannes Jacobus, roepnaam Johan), geboren te Rotterdam op 22 juni 1926. In mei 1940 overlijdt zijn vader aan t.b.c., in een herstellingsoord in Hilversum. Johan woont in 1944 met zijn moeder en de andere kinderen in de Rotterdamse Tarwewijk, op het adres Bonaventurastraat 42a. Bij de razzia van 10 november 1944 wordt Johan door een bewapende Duitse soldaat uit huis gehaald, hij is dan 18 jaar. Hij moet naar het Feijenoord Stadion en later op de avond wordt hij in een smerige, al overvolle trein gepropt, zodat hij een groot deel van de reis moet staan. De trein rijdt via Den Haag, Amsterdam en Amersfoort naar Münster. Daar moet hij met lotgenoten gebombardeerde spoorlijnen puinvrij maken. En soms moet hij helpen om bomtrechters te vullen en slachtoffers van een bombardement uit het puin te halen. In zijn spaarzame vrije tijd tekent Johan graag. Wanneer hij in zijn schetsschriftje een trap natekent, kijkt een Duitse vrouw over zijn schouder mee, waarna zij aangifte doet. Nog dezelfde dag wordt Johan door de Gestapo opgepakt, op beschuldiging van spionage. Hij wordt overgebracht naar de beruchte Zwinger gevangenis in Münster, waar hij op een beestachtige manier wordt gemarteld en verhoord. Dit zal hem, net als de bominslag in de gevangenistoren, zijn leven lang achtervolgen. Overdag moeten de gevangenen van Zwinger aan de spoorlijn werken. Lopend naar het werk en terug naar de gevangenis worden de mannen met touwen aan elkaar vastgebonden. Johan wordt ernstig ziek en wordt teruggestuurd naar het Lager. Bij zijn vertrek krijgt hij van een menselijke bewaker een homp brood mee, welke hij in het Lager deelt met kamergenoten. Met ernstige ademhalingsklachten wordt Johan opgenomen in de ziekenzaal van het Lager. Een dokter stelt vast dat hij pleuritis heeft. Door bemiddeling van het Roode Kruis en een plaatselijk kerkgenootschap wordt Johan begin 1945 naar Nederland gerepatrieerd en ondergebracht bij de familie Hagels in Enschede. Kort hierna komen de Duitsers Johan ophalen, maar mevrouw Hagels poeiert hen af met de mededeling dat in huis de zeer besmettelijke ziekte difterie is geconstateerd. Ook in Enschede ziet Johan veel (oorlogs)ellende. Op 19 maart 1945 overlijdt een zoontje van de familie Hagels aan difterie en op 22 maart 1945 wordt Enschede gebombardeerd en in het ziekenhuis ziet Johan dat gewonde en dode kinderen worden binnengebracht en hij ziet ook hun radeloze ouders. Op 1 april 1945 wordt Enschede bevrijd en op 8 mei 1945 vertrekt Johan naar Rotterdam. Hij trouwt in 1953 en wordt vader van twee dochters. In de jaren zestig zoekt hij professionele hulp vanwege zijn oorlogssyndroom. Zijn eerste hulpverlener beschuldigt Johan van leugens en zorgt daarmee voor een nieuw trauma, maar van latere hulpverleners krijgt Johan wel begrip en erkenning van het leed dat hem in en na de oorlog is overkomen. Op 21 april 2015 overlijdt Johan, 88 jaar oud. Hij wordt begraven op de Zuiderbegraafplaats in Rotterdam.

Bron: Stadsarchief Rotterdam