Arie Adrianus Cornelis Botschuijver

BOTSCHUIJVER (Arie Adrianus Cornelis), geboren te Dordrecht op 13 oktober 1906. In maart 1911 verhuist hij met zijn ouders naar Rotterdam. Van 1931 tot 1936 woont hij in Schiedam en vanaf 1936 weer in Rotterdam. Hij trouwt in 1939 en woont in 1944 met zijn vrouw vermoedelijk in de Rotterdamse wijk het Nieuwe Westen, op het adres Van Oosterzeestraat 7b. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Arie opgepakt, hij is dan 38 jaar en drogist. Hij moet naar het in aanbouw zijnde Belastinggebouw en in de namiddag moet hij in een colonne van 500 man lopend naar Delft, onder hen ook mannen van boven de 50 jaar. In een deel van de Technische Hogeschool dat in aanbouw is, krijgen de mannen stamppot en brood, waarna ze naar het station moeten. Een goederentrein staat al met de deuren open klaar en zo’n 40 mannen worden per wagon naar binnen gejaagd. In Leiden en Haarlem wordt gestopt. De mannen kunnen hun behoeften doen en bij het goederenperron krijgen zij eten van de bevolking. Dan volgt met dezelfde trein een vreselijke rit naar Münster. Een rit van 3 dagen zonder daglicht, toilet, eten en drinken. Een van de mannen die hevige diarree heeft, moet in zijn eigen vuil blijven liggen. Na verschillende stopmomenten gaat de laatste groep van 100 man, waaronder een paar uit zijn straat, naar Bremen en dan met een gewone trein naar Bremerhaven, dat voor een groot deel in puin ligt. De mannen moet zwaar werk verrichten aan de spoorbaan: bielsen vernieuwen, nieuwe schroeven indraaien en met een pikhouweel de stenen onder de bielsen slaan. Met andere Hollanders wordt Arie met hevige diarree-klachten naar het ziekenhuis gebracht, waar men de mannen alleen kan helpen met norit. Na een week zijn de mannen hersteld en moeten ze weer werken. Arie probeert zich te laten afkeuren door zijn bril op de stenen stuk te laten vallen, maar dat werkt niet. Wel mag hij iedere week bij de opticien informeren of zijn bril al gemaakt is. Gedurende drie maanden levert hem dat veel verlof op. Wanneer de mannen bij het rangeerterrein wrakken moeten verplaatsen, zien ze dat in de verte een munitietrein wordt geraakt door een Engelse jager. Om zich te onttrekken aan de gevaren, meldt Arie zich met verzonnen oedeem bij een arts, die hem twee weken rust voorschrijft. Het is een chaotische situatie waarin niemand meer werkt. Na de capitulatie komt een jeep met Engelse militairen bij het kamp en Arie geniet ervan wanneer een Engelse militair de Lagerführer, die een hand uitsteekt, volkomen negeert. Enkele uren later ligt de Lagerführer met een broodmes in zijn schouder op de grond, smeekt om genade en wordt naar het ziekenhuis gebracht. Na een paar dagen worden de mannen opgehaald door de Engelsen en naar een opvangcentrum gebracht. Ze worden ontsmet en gaan, vermoedelijk via Rheine, naar Nederland. In een fabriekshal kunnen ze met warm water douchen. Later wachten de mannen in een keurige barak op de boot die hen, via het IJsselmeer, Amsterdam en Vianen, naar Rotterdam zal brengen. Wanneer Arie thuiskomt is het feest, zijn vrouw en kinderen en familieleden leven nog, wel wat vermagerd, maar vrij.

Bron: Stadsarchief Rotterdam