Isidore Herman Voet

Dr. Ies Voet werd geboren in Amsterdam in 1913 als derde zoon in een joods, niet-godsdienstig arbeidersgezin. Zijn ouders waren diamantslijpers en actief in de vakbond. Ies was een uitzonderlijk talentvolle student; hij begon al op 16-jarige leeftijd aan de universiteit van Amsterdam, studeerde medicijnen met een specialisatie in scheikunde en promoveerde in 1937 op 23-jarige leeftijd. Tijdens zijn studietijd was hij betrokken bij socialistische en zionistische studentenverenigingen en schreef hij over joodse immigratie naar Palestina. In 1937 vertrok Ies Voet onverwacht naar Parijs en werd daar benaderd door activisten van de Internationale Brigades. Kort daarna ging hij als vrijwillige legerarts naar Spanje om te vechten aan de zijde van de Republikeinen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Hij werkte als hoofdarts in een Nederlands ziekenhuis nabij Albacete en stond bekend om zijn daadkrachtige leiding. In maart 1938 trok hij naar het front, waar hij vermoedelijk omkwam rond 31 maart, mogelijk nadat hij per ongeluk met een ambulance een door Franco’s troepen ingenomen dorp binnenreed. Zijn familie ontving een telegram waarin werd gemeld dat hij vermist was; sindsdien is zijn lot onduidelijk en hij heeft geen bekend graf. De Tweede Wereldoorlog bracht grote tragedies voor zijn familie: zijn vader werd in 1943 in Sobibor vermoord, zijn moeder stierf in 1941 in bezet Amsterdam, en een broer en zus gingen onderduiken. Twee neven werden naar hem vernoemd, waarvan één later professor in scheikunde werd in de VS en de ander naar Israël emigreerde. Dr. Ies Voet blijft vooral herinnerd vanwege zijn moedige inzet als arts in de Spaanse Burgeroorlog, een periode waarin hij zijn leven gaf voor zijn idealen.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)