Lourens Baas Becking

Ook bekend als: Lourens, Lourens Gerhard Marinus Baas-Becking, L.G.M. Baas Becking, Laurens Gerhard Marinus Baas Becking, L.G.M. Baas-Becking, Lourens G.M. Baas Becking, Lourens Gerhard Marinus Baas Becking

Op 13 oktober 1940 werd Baas Becking gearresteerd toen hij met een aantal anderen geprobeerd had zich door een watervliegtuig op het Tjeukemeer te laten oppikken om als Engelandvaarder naar het Verenigd Koninkrijk te gaan. Baas Becking kreeg een korte gevangenisstraf in het Oranjehotel in Scheveningen. Op 26 april 1944 ondernam hij vanuit Klundert een tweede ontsnappingspoging. Dit keer werd hij door de Duitse bezetter opgepikt uit een boot op open zee. Hierna werd hij voor langere tijd vastgezet, aanvankelijk in Nederland en later in Siegburg, Duitsland. In mei 1945 werd hij bevrijd door de geallieerden.

Bron: Vereniging Scouting Nederland

Lourens Baas Becking (Deventer, 4 januari 1895 - Canberra (Australië), 6 januari 1963) was botanicus en microbioloog. Hij woonde en werkte in Buitenzorg (Nederlands-Indië) maar was tijdens de Duitse inval in Nederland en kon niet meer terug naar Buitenzorg. Hij probeerde tweemaal naar Engeland te vluchten maar werd beide keren opgepakt en onder andere vastgezet in het Oranjehotel en in Siegburg (Duitsland). Tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog was hij werkzaam voor het Rode Kruis.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Lourens Gerhard Marinus Baas Becking is op 4 januari 1895 in Deventer geboren. Na de HBS studeert hij voor de opleiding chemische technologie in Delft en biologie Utrecht en wordt botanicus. Daarna haalt hij zijn PhD in Stanford, in de Verenigde Staten. In 1925 werd hij benoemd tot hoogleraar economische botanie. In 1930 wordt hij hoogleraar micorbiologie in Leiden en in 1931 ook directeur van de Hortus Botanicus. In 1939 verhuist hij met zijn vrouw en drie kinderen naar Nederlands-Indië, waar hij directeur wordt van 's Lands Plantentuin in Buitenzorg. In april 1940 is hij in Nederland om zijn afscheidscollege te geven.

Door het uitbreken van de oorlog kan hij niet terug naar Java, waar zijn gezin nog is. Met Lodo van Hamel, Hans Hers, Jean Mesritz en Marion Smit probeert hij 13 oktober 1940 vanaf het Tjeukermeer te vertrekken. Heije Schaper probeert hen met een watervliegtuig af te halen, maar ze zijn verraden. Ze belanden in het Oranjehotel, waar Baas Becking in Einzelhaft wordt opgesloten en soms zes weken lang niet gelucht wordt. Ook mag hij zich niet scheren. De hoogleraar wordt op 9 april 1941 vrijgesproken en mag de gevangenis verlaten.

Op 26 april 1944 doet hij weer een poging. Met een houten raceboot vertrekt hij samen met o.a. prof. mr. Victor Henri Rutgers vanuit Klundert in Noord-Brabant. Rutgers is fel anti-Duits en heeft al in het najaar van 1940 enkele weken vastgezeten. De houten raceboot heeft twee motoren, maar buitengaats werkt het hoospompje niet goed. Baas Becking gebruikt zijn hoed om te hozen. Na anderhalf uur op zee en ongeveer 40 kilometer buitengaats begint het hout rondom de uitlaat te schroeien. De uitlaat laat los en het zeewater stroomt de boot in. Ook de motor slaat plotseling af en de tweede motor blijkt helemaal niet te werken, de rubberen doppen op de bougies zijn gebarsten. Op de hoge golven drijven ze terug naar de monding van de Oosterschelde. Duitse patrouillevaartuigen pikken de Engelandvaarders op en brengen hen naar Veere. Daarna worden ze overgeplaatst naar het Huis van Bewaring in Scheveningen, het Oranjehotel. Daarna zitten ze zeven weken in de Utrechtse Kriegwehrmachtgefängnis. In de gevangenis schrijft hij een manuscript over Geobiologie.

Het Duitse Gericht des Admirals in den Niederlanden veroordeelt de vijf mannen tot lange tuchthuisstraffen. Rutgers overleeft dat niet. Hij sterft op 5 februari 1945 in de gevangenis van Bochum. Baas Becking belandt eind augustus in het Duitse kamp Siegburg, maar laat zijn manuscript afleveren bij een biologe bij wie hij in Leiden als onderduiker woonde. In Siegburg krijgt hij vlektyfus, 30% van de gevangenen overlijdt. Na hun bevrijding moeten alle gevangenen in quarantaine.

Na de oorlog organiseert hij als kolonel de mobiele teams voor het Rode Kruis in Indië. Hij is tot 1948 weer directeur van de botanische tuin. Van 1949 tot 1951 werkt hij voor de VN in Noumea, Nieuw-Caledonië. Daarna emigreert hij naar Australië, waar hij op 6 januari 1963 in Canberra is overleden. 

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders