Leendert Johannes Triep

Leen groeide op in Den Haag in een arbeidersgezin en werkte als markiezenmaker en timmerman. Tijdens de crisisjaren dertig raakte hij betrokken bij de Communistische Partij Nederland (CPN) en ontwikkelde hij een sterke politieke overtuiging. In 1937 besloot hij zich aan te sluiten bij de Internationale Brigades in de Spaanse Burgeroorlog, gedreven door zijn afschuw over het fascisme en het bombardement op Guernica. Hij vocht aan verschillende fronten, waaronder Málaga, Córdoba en Brunete, waar hij als ziekendrager en hospitaalsoldaat diende. Leen maakte deel uit van de Hollandse compagnie "De Zeven Provinciën" en nam deel aan de zware slag bij de Ebro, waarbij hij gewonde kameraden hielp redden. Na zijn terugkeer in Nederland in 1938 verloor hij zijn paspoort en werd hij stateloos. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Leen actief in het verzet, onder leiding van oud-Spanjestrijder Sally Dormits, in de zogenaamde Nederlandse volksmilitie. Toen deze groep werd opgerold, wist Leen te ontsnappen en meldde zich aan als hospitaalsoldaat in krijgsgevangenschap, waar hij zijn verzetswerk voortzette door gevangenen te verzorgen die door de Duitsers werden uitgesloten. Na de oorlog kreeg Leen in 1947 zijn Nederlandse staatsburgerschap terug en werkte hij bij de gemeente Den Haag. De oorlog liet diepe sporen na, met nachtmerries en gezondheidsproblemen. In 1986 keerde hij na de val van het Franco-regime terug naar Spanje voor een herdenkingsreis met andere Nederlandse brigadisten, wat hij als een vreugdevol moment ervaarde. Vanaf dat moment bleef hij betrokken bij herdenkingen en bijeenkomsten ter nagedachtenis aan de strijd tegen het fascisme.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)