Daniël de Moulin

Ook bekend als: Daniel de Moulin, Daan de Moulin, Daan

Daniël de Moulin (Buitenzorg (Nederlands-Indië), 12 september 1919 - Boxtel, 9 februari 2002) was een chirurg, hoogleraar geschiedenis van de geneeskunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en verzetsstrijder. Hij was actief in het studentverzet in Utrecht. Du Moulin besloot in mei 1943 naar Engeland te vluchten. Na daar in oktober 1943 te zijn aangekomen liet hij zich naar Australië verschepen en vocht hij als luitenant mee bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL).

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl

Daniel de Moulin is op 12 september 1919 in Buitenzorg geboren. Zijn vader is er dierenarts en docent aan de Nederlandsch-Indische Veeartsenijschool, zijn moeder is violist. In 1939 vertrekt Daan naar Nederland om in Utrecht geneeskunde te studeren. Hij wordt er lid van de studentenvereniging Unitas. De vereniging wordt in 1941 op last van de Duitse bezetter gesloten, maar blijft ‘ondergronds’ voortbestaan. Op 15 mei 1942 wordt Daan door rector Connie van der Capellen geïnstalleerd als preses van het college van Ephoren, de verzetsraad van Unitas. Hij neemt tevens zitting in de Utrechtse studentenverzetsraad, de Raad van Vertegenwoordigers. Door zijn actieve rol in het studentenverzet en zijn weigering de loyaliteitsverklaring voor studenten te ondertekenen, wordt de grond hem te heet onder de voeten. Begin 1943 besluit Daan dan ook naar Engeland uit te wijken. Op 3 mei 1943 begint hij, samen met Lodewijk Parren en Rolande Kloesmeijer, zijn reis door België, Frankrijk, Spanje en Portugal en op 28 oktober 1943 arriveert hij in Londen. In Londen wordt hij verzocht zich aan te sluiten bij de geheime dienst, maar vanwege zijn Indische geboorteplaats neemt hij dienst in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger. Hij reist als sergeant bij de infanterie af naar Nieuw-Guinea, van waaruit hij vecht tegen de Japanse bezetter van Nederlands-Indië. Op 18 juni 1946 keert hij terug naar Nederland. Van 1958 tot 1964 is hij hoofd chirurgie van het St. Lidwina Ziekenhuis in Boxtel. Daarna begint hij een wetenschappelijke carrière. In 1964 promoveert hij cum laude op het proefschrift ‘De heelkunde in de Middeleeuwen’, doceert aan diverse Amerikaanse universiteiten en wordt rector en later hoogleraar in de geschiedenis van de geneeskunde aan de Universiteit Nijmegen. Na het overlijden van zijn echtgenote is in 2005 het reisdagboek van De Moulin boven water gekomen. Twee studenten, Hylke Faber en Pieter Stolk, hadden De Moulins weduwe kort daarvoor geïnterviewd. Het reisverslag is op 10 mei 2006 in het Academiegebouw in Utrecht in boekvorm gepubliceerd onder de titel 'We zijn niet bang, tenminste, niet erg'.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Daan was scout voor de oorlog. Hij begon met klein verzet en werd later actief in het studentenverzet. Hij besloot om via de zuidelijke route naar Engeland te gaan als Engelandvaarder.

Bron: Vereniging Scouting Nederland