Willem van Duijn

DUIJN van (Willem, roepnaam Wim), geboren te Rotterdam op 15 juni 1921. Hij woont in 1944, als enig kind, met zijn ouders in de Rotterdamse Stadsdriehoek, op het adres Willem Buytewechstraat 150b. Bij de razzia van 11 november 1944 wordt Wim opgepakt, hij is dan 23 jaar en procureursklerk. Hij weet niet dat hij naar Duitsland moet en neemt maar weinig kleding en spullen mee. Tot de avond verblijft hij in aanbouw zijnde Belastingkantoor, dat dienstdoet als verzamelplaats, en dan moet hij lopend naar Delft. Daar komt hij aan om 23:00 uur en wordt met zo’n 2 à 3.000 man ondergebracht in een grote zaal van de Technische Hogeschool. De volgende ochtend worden de mannen per trein weggevoerd. Het wordt een lange en zware reis van 6 dagen zonder slaap, wassen, lucht, licht en drinken. Via Den Haag, Haarlem, Amsterdam, Hilversum, Wezep en Zwolle gaat het transport naar Kassel. Op 16 november 1944 moet Wim, in een groep van 72 Rotterdamse razziaslachtoffers nog 100 km oostwaarts, naar het plaatsje Hüpstedt. Het is een rustig gehucht, zonder belangrijke fabrieken en alleen een doodlopend spoor. Waarschijnlijk daardoor valt er geen enkele bom op het gehucht. De mannen worden ondergebracht in een onafgebouwd huis, zonder waterleiding en zonder bedden. De Rotterdammers timmeren het gebouw dicht en verrichten herstelwerkzaamheden. Wim moet helpen met timmeren en metselen. Vervolgens komt Wim in dienst van de Spoorwegen. Hij moet alle dagen werken, alleen de zondagmiddag is hij vrij. Wim moet hij helpen met het laden en lossen van wagons met hout en treinrails. Wanneer zijn schoenen door sneeuw en modder geruïneerd raken, krijgt hij werk binnenshuis. Dit duurt maar kort, want er zijn te veel mannen die daarvoor in aanmerking komen. Later krijgt Wim, tot zijn tevredenheid, schoenen van linnen en leer met dikke houten zolen. Half december 1944 moet Wim in het bos boomstronken uit de grond hakken. Hij werkt om warm te blijven, maar zodanig dat hij niet moe wordt. Op oudejaarsdag loopt hij een lichte longontsteking op mag dan een tijdje niet werken. Wanneer hij eind januari 1945 het werk hervat draagt hij een soldatenjas onder zijn regenjas. In april/mei 1945 naderen de Amerikanen Hüpstedt en de Rotterdammers worden verplaatst naar het zwaar gebombardeerde Halle an der Saale, waar zij nog enkele dagen moeten werken, onder meer puinruimen. Zonder geweld worden de mannen bevrijd door de Amerikanen. Daarmee breekt een tijd aan dat de mannen weer goed en veel kunnen eten en aansterken, maar ook een periode van het lange wachten op de terugreis. Liftend en lopend bereikt Wim de, als repatriëringskamp ingerichte, Prinses Margrietkazerne in Harderwijk. Daar krijgt hij op 13 juni 1945 een verklaring dat hij zich wegens dringende familieomstandigheden met spoed naar Rotterdam moet begeven. Na de oorlog trouwt Wim. In 1952 verhuist hij naar Sommelsdijk en na de watersnoodramp van 1953 verhuist hij naar Deventer. Daar worden zijn drie kinderen geboren. Op 25 april 1993 overlijdt Wim in Deventer, 71 jaar oud.

Bron: Stadsarchief Rotterdam