Gerardus Jacobus Remert

Gerrit Remert werd geboren in een zwaar gezin; zijn moeder stierf kort na zijn geboorte en hij groeide op in verschillende pleeggezinnen. Op elfjarige leeftijd ging hij bij zijn vader wonen, die een café op de beruchte Amsterdamse Zeedijk runde. Gerrit had een moeilijke jeugd en kwam al jong in aanraking met criminaliteit, wat leidde tot meerdere veroordelingen en periodes in jeugdinrichtingen. In 1933 werd hij samen met een compagnon veroordeeld voor een gewapende overval in Brabant en zat hij ruim twee jaar gevangen. Na zijn vrijlating in 1935 sloeg Gerrit een andere weg in. Hij werd lid van de Communistische Partij en vertrok in 1937 naar Spanje om te vechten tegen het fascisme in de Spaanse Burgeroorlog. Hij sloot zich aan bij het Thälmann-bataljon van de XIe Internationale Brigade en vocht in de slag bij de rivier de Jarama. Tijdens een Republikeinse tegenaanval raakte hij gewond nabij het dorp Morata de Tajuña en overleed enkele dagen later op 27-jarige leeftijd. Collega-spanjestrijder Jaap Gons herinnerde zich Gerrit als een vastberaden kameraad die ondanks het gevaar soms onvoorzichtig was. Het communistische Volksdagblad eerde hem als een toegewijde strijder die zich opofferde voor zijn kameraden en de arbeidersklasse. Gerrits leven weerspiegelt de moeilijke omstandigheden van zijn jeugd, zijn strijd tegen sociale onrechtvaardigheid en zijn uiteindelijke inzet en dood in de internationale strijd tegen het fascisme tijdens de Spaanse Burgeroorlog.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)