Engbert Adrianus Roelof Kasemier

Engbert Kasemier, geboren rond 1910, was een Nederlandse Spanjestrijder die in 1937 gewond raakte tijdens de Spaanse Burgeroorlog als lid van de 11de Internationale Brigade. Na zijn terugkeer in Nederland eind 1938 verloor hij zijn Nederlandse nationaliteit, samen met andere teruggekeerde strijders. In een ingezonden brief aan het Volksdagblad riep hij op tot eenheid tegen het fascisme, geïnspireerd door de gezamenlijke strijd met diverse politieke groepen in Spanje. Tijdens de Duitse bezetting sloot Kasemier zich aan bij het verzet in Limburg, waar hij deel uitmaakte van een groep rond oud-spanjestrijder Potze. Hij werd gearresteerd en gevangen gezet in het concentratiekamp Neuengamme. Na de oorlog bleef hij politiek actief binnen de Communistische Partij Nederland (CPN) en de Eenheids Vakcentrale (EVC) in Heerlen, hoewel hij regelmatig conflicten had met andere leden. In 1950 viel hij uit de gratie bij de CPN vanwege vermoedens van 'bourgeoisie' en in 1954 werd hij verdacht van contacten met de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Ondanks kritiek op partijleider Paul de Groot in 1958, bleef Kasemier trouw aan de CPN en bleef hij tot in 1968 actief als colporteur. Kasemier werd door de Binnenlandse Veiligheidsdienst omschreven als geslepen en gemeen, en er circuleerden geruchten over zijn persoonlijke relaties. Ondanks deze controverse bleef hij een toegewijde strijder tegen fascisme en voor communistische idealen, met een leven dat sterk werd bepaald door zijn ervaringen in de Spaanse Burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)