Antonius Hendrikus Rovers

Rovers groeide op in een groot gezin in Rotterdam en werkte als havenarbeider, kolenwerker en chauffeur. In 1931 trouwde hij met Theodora Kerklaan en kreeg twee zoons. In februari 1938 vertrok hij, samen met een lid van de Communistische Partij, naar Spanje om te werken tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Via België en Frankrijk reisde hij door naar Spanje, waar hij zich aansloot bij een opleidingsbataljon van de Internationale Brigades. Hoewel hij officieel deelnam, weigerde hij militaire dienst en werd hij gevangen gezet in een interneringskamp bij Barcelona. In mei 1938 ontsnapte Rovers samen met zeven andere Nederlanders uit het kamp na een gewelddadige uitbraak. Na een gevaarlijke tocht en een korte zeereis bereikten ze de Franse kust. Door de zware ervaringen liep Rovers een geestelijk trauma op en werd hij enkele weken opgenomen in een ziekenhuis in Perpignan. Vervolgens keerde hij terug naar het Nederlandse consulaat in Parijs, waar hij bewees dat hij niet in Spaanse krijgsdienst was geweest en zijn Nederlandse nationaliteit behield. Met treinkaartjes keerde hij terug naar Rotterdam, waar hij opnieuw een uitkering ontving. In 1939 werd hij door de Nederlandse autoriteiten nog gezien als een propagandist van de Communistische Partij, maar ook als iemand die dienst in Spanje weigerde en vluchtte. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leefde hij in Rotterdam; in 1940 werd zijn tweede zoon geboren. Na een scheiding in 1948 hertrouwde hij in 1951. Rovers overleed in 1983 in zijn geboorteplaats. Zijn ervaringen in de Spaanse Burgeroorlog en de daaropvolgende vlucht naar Frankrijk markeerden een ingrijpend hoofdstuk in zijn leven.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)