Theodorus Tijs Wiering

Theo Wiering, vernoemd naar zijn vader, een violist en directeur van socialistische zangverenigingen, groeide op in armoedige omstandigheden en had een bohemienachtige levensstijl. Hoewel hij officieel bij zijn vader woonde, bracht hij veel tijd door bij een vriend, lid van de OSP. Na een korte werkperiode was hij lange tijd werkloos en nam hij verschillende tijdelijke baantjes aan. In november 1936 vertrok Wiering samen met zijn vriend Gerrit Schuring naar Spanje om deel te nemen aan de Spaanse Burgeroorlog. Ze meldden zich aan als verplegers via een socialistische hulpcommissie en reisden via Parijs en Perpignan naar het front. Al snel ontdekten ze dat ze onder communistische controle stonden, iets waar ze zich tegen verzetten. Na een korte militaire training werden ze naar Madrid gestuurd, waar ze als verplegers hun vuurdoop kregen en gewonden moesten verzorgen en evacueren. Ondanks hun protesten tegen de communistische invloed, bleven ze actief binnen de Internationale Brigades en zochten bescherming bij het Nederlandse consulaat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Wiering gearresteerd en verbleef hij in een werkkamp nabij Hannover, waar hij tewerkgesteld werd bij Hanomag. Na de oorlog begon hij een administratie- en verzekeringskantoor en trouwde met Trien; het paar kreeg geen kinderen. Wiering werd lid van de Communistische Partij Nederland (CPN), maar werd vanwege zijn trotskistische contacten verwijderd. Vervolgens sloot hij zich aan bij de Revolutionaire Communistische Partij (RCP) en publiceerde vanaf de jaren zestig complexe marxistische verhandelingen. Hij was actief in verschillende linkse organisaties en gaf tussen 1966 en 1973 scholing aan diverse marxistisch-leninistische groepen. Theo Wiering stond bekend als onverstoorbaar en had goede banden met jongere activisten, die hem zagen als een overjarige provo.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)