Alphonso Julius Loohuizen

Ook bekend als: Fons

Alphonso Julius Loohuizen is op 30 april 1917 in Semarang (Nederlands-Indië) geboren uit een Nederlandse vader en een Molukse moeder. In de jaren dertig is het gezin verhuisd naar Nederland, waar het gaat wonen in de Koninginnelaan 29 in Rijswijk. Tijdens de inval van het Duitse leger in Nederland is Fons als reserve tweede-luitenant militair actief bij het Nederlandse leger. Na de capitulatie wijkt hij in een groep militairen via België en Noord-Frankrijk uit naar Engeland, waar hij op 31 mei 1940 arriveert. Op 1 april 1942 behaalt hij zijn militair vliegbrevet. Fons wordt als vlieger toegevoegd aan het Nederlandse 320 squadron binnen de RAF. Hij voert talloze missies uit boven Frankrijk. Op 24 juni 1944 stijgt de B-25 Mitchell-II-B-25D-FR204/NO-S in Engeland op voor een missie in Noord-Frankrijk. Aan boord officier-vlieger Fons Loohuizen, officier-waarnemer Joost Sluis, sergeant-vliegtuigschutter Andries Hielckert en korporaal-vliegtuigschutter Henri Keppler. Volgens de Engelse autoriteiten is in het Château d’Ansenne een Duits Hoofdkwartier gevestigd dat verantwoordelijk is voor de lancering van vliegende bommen (V1’s). Op 15 maart 1944 waren luchtopnames van het kasteel gemaakt, op 1 mei werd het op de lijst van potentiële doelen geplaatst en op 21 juni geselecteerd voor de aanval op 24 juni. Het vliegtuig vertrekt om 20.00 uur en de aanval vindt om 20.25 uur plaats, met 11 B-25 Mitchells van het 320 squadron en 12 B-25 Mitchells van het 226 squadron. Het 320 vliegt vooraan in de formatie. Vlak na het bereiken van de Franse kust nabij Tocqueville-sur-Eu komt de Duitse luchtafweer in actie. Deze installatie stond in de regio ten oosten van Tocqueville-St. Sulpice-sur-Yères en ten zuiden van St. Rémy-Boscrocourt. In een wolkenloze blauwe lucht, die gevuld was met kleine zwarte granaatvlokken, explodeert een van de FLAK-granaten ter hoogte van de linker motor van de bommenwerper van luitenant Loohuizen. Het tweemotorige vliegtuig raakt uit balans en verlaat de formatie, een spoor van vuur en vlammen achterlatend, met het sinistere gehuil van een getroffen vliegtuig. De B-25 Mitchell zet koers naar het oosten, om vervolgens neer te storten, met de bommen nog aan boord. Alles gaat heel snel, niemand kan iets doen. Er zijn geen parachutes te zien. Enkele tientallen seconden later spat het toestel op de grond uiteen in een enorme explosie. Geen van de bemanningsleden ziet kans eruit te springen. Alle vier inzittenden worden als ‘vermist, vermoedelijk gesneuveld’ opgegeven. Zijn stoffelijke resten zijn bijgezet op de militaire erebegraafplaats bij de Grebbeberg. 320-vliegenier Hans van der Kop beschreef het vertrek van de B-25 Mitchell in zijn memoires.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders