Willem Cornelis de Lathouder

Willy de Lathouder was waarschijnlijk de eerste Nederlander die in augustus 1936 naar Spanje vertrok om de Republiek te verdedigen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Oorspronkelijk onderwijzer en avontuurlijk ingesteld, sloot hij zich in Barcelona aan bij de “Centurio Thaelmann”, het eerste begin van de Internationale Brigaden. Tijdens zware gevechten in het najaar van 1936 raakte hij zwaargewond door een granaatscherf en werd maandenlang verzorgd in een ziekenhuis in Lerida, waar hij zijn latere vrouw, de Spaanse verpleegster Rosario Plana Sole, ontmoette. Na herstel werkte hij administratief in het hoofdkwartier van de Internationale Brigaden in Albacete en volgde een partijopleiding onder Duitse leiding. Hij sprak meerdere talen en was betrokken bij het Hollandse persbulletin. In 1938 vocht hij bij de Ebro-rivier in de Hollandse compagnie “De Zeven Provinciën”, waar de verliezen groot waren. Willy sneuvelde in augustus 1938 nabij Gandesa, vermoedelijk door een schot in hoofd of buik. Zijn vrouw Rosario keerde terug naar Nederland en trouwde in 1940 met Evert Ruivenkamp, een kameraad van Willy die later in 1943 door de Duitse bezetter werd gefusilleerd vanwege zijn verzetsactiviteiten. In 2019 werd het Spaanse dagboek van Ruivenkamp gevonden en in 2022 gepubliceerd. Willy kwam uit een welgesteld Haags gezin met een achtergrond in aannemers- en architectenvak. Hij was een geboren avonturier, sprak meerdere talen en had een veelzijdige loopbaan als onderwijzer, zeeman en muzikant. Zijn betrokkenheid bij de Spaanse Burgeroorlog en zijn tragische dood maken hem tot een markante figuur in de Nederlandse geschiedenis van de Internationale Brigaden.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)