Cornelia Frederika van Dordrecht

Frederike “Freddy” van Wijk (1908-?) groeide op in een vrijzinnig gezin en raakte in de jaren dertig sterk betrokken bij het socialistisch gedachtegoed. Na een mislukte relatie en het verlies van haar baan als leerling-verpleegster vanwege haar politieke activisme, wijdde ze zich aan hulpverlening tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Als Nederlandse vertegenwoordiger van de organisatie “Zorg voor het Spaanse kind” vertrok ze in 1937 naar Spanje, waar ze in een weeshuis werkte en de schrijnende situatie van oorlogskinderen onder de aandacht bracht via brieven en lezingen. Ze getuigde van de enorme voedseltekorten en de impact van bombardementen op kinderen. Na haar terugkeer in Nederland in 1938 richtte ze samen met anderen een comité op om Spaanse vluchtelingen in Zuid-Frankrijk te ondersteunen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte Freddy als verpleegster in het Joods ziekenhuis en later in het Wilhelmina Gasthuis, waar ze in 1945 haar diploma behaalde. Hoewel ze zelf geen actief verzet voerde, hielp ze met het verspreiden van illegale kranten en haar ouders ondersteunden onderduikers; haar vader overleed in kamp Vught en haar moeder zat gevangen. Na de oorlog werkte Freddy onder meer in de polikliniek voor huid- en geslachtsziekten en was betrokken bij de oprichting van de Nederlandse Vrouwenbeweging in Rotterdam. Via de WHO zette ze een zuigelingenkliniek op in Afghanistan, waar ze viereneenhalf jaar werkte. Terug in Nederland werkte ze nog tien jaar in de kraamzorg. Freddy bleef een onafhankelijke vrouw zonder kinderen, gedreven door idealisme en de overtuiging dat het belangrijk is op te komen tegen onrecht, ook al voelde ze zich politiek niet gebonden. Haar inzet voor de Spaanse Burgeroorlog en haar hulp aan vluchtelingen vormen de kern van haar nalatenschap.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)