Madelon Leonore Verstijnen

Ook bekend als: Madelon Leonore Verstijnen, Lon, Lon Verstijnen

Madelon Leonore Verstijnen is op 15 september 1916 in Den Haag geboren. Ze gaat naar het Vrijzinning Christelijk Lyceum (VCL). Haar vader is notaris in Scheveningen. Als de oorlog uitbreekt, studeren Madelon en haar broer Eric Frans Verstijnen (1910-1945) in Leiden, Madelon studeert Arabisch, met als keuzetaal Assyrisch, en is tijdens de oorlogsjaren de enige student van professor Franz Böhl (1882-1976). Eric studeert rechten. Hij zit in het verzet en vertrekt naar Parijs, waar hij deel uitmaakt van de verzetsgroep van Vic Swane en betrokken is bij de ontsnappingslijn Dutch-Paris. Op 7 maart 1944 nemen Madelon en haar vriendin Guigui Daendels de trein naar Parijs. Ze logeren bij Eric in Hotel Montholon, vlak bij de Gare du Nord. De verzetsgroep van Vic Swane is verraden en het hotel wordt op 9 maart 's ochtends vroeg overvallen. In de klerenkast op Madelons kamer worden wapens en Duitse uniformen gevonden. Alle aanwezige Nederlanders worden gearresteerd. Dit zijn behalve Madelon en Eric ook Maria van Boetzelaer-de Beaufort (1914-2002), Gilou Brandt, Guigui Daendels, Jeanne van den Donk, Ernst van der Laan, Jaap Lambrechtsen, Simone Petain en Vic Swane. Madelon wordt rechtstreeks naar Buchenwald gestuurd, Eric gaat via Fresnes, het doorgangskamp Royallieu in Compiègne, en Dachau naar Natzweiler-Struthof en dan met een ziekentransport naar Vaihingen, waar hij op 31 januari 1945 is vergast. In april 1945 wordt besloten Buchenwald te evacueren. De 28.000 gevangenen moeten naar Dresden lopen, de mannen voorop, gevolgd door de zigeuners, Russen, Polen en tot slot ongeveer 5.000 vrouwen. Madelon behoort tot het 'Franse' groepje, dat hoofdzakelijk uit Franse vrouwen bestaat. Zij vertrekken in de avond van 14 april. Slechts een paar vrouwen en kinderen en te zwakke mannen blijven met enkele bewakers in het kamp achter. Op 16 april mag er rond het middaguur een pauze ingelast worden. Veel gevangenen zijn dan al onderweg bezweken. Als de tocht vervolgd wordt, blijkt Madelon met haar Franse groepje achteraan de rij te lopen. Opeens ziet ze dat er geen bewakers meer achter hen lopen. Ze waarschuwt haar groepje en met zeven vrouwen duikt ze de bosjes in. Het wordt niet opgemerkt. De vrouwen hebben niet meer hun gestreepte winterkleding aan, maar een lichtblauwe zomerjurk. Voor de aanvang van de mars heeft iedereen een jasje gekregen. Op de rug is een wit kruis gekalkt. Ze zijn dus duidelijk herkenbaar en moeten tijdens hun tocht naar de vrijheid steden en dorpen vermijden. De eerste nacht slapen ze op een grote hooizolder. Ze worden geholpen door twee mannen die ook wat eten, drinken en kleding regelen. De volgende nacht mogen ze van een lokale graaf in een van de bijgebouwen van zijn kasteel slapen. Halverwege de nacht komt hij ze waarschuwen dat er Duitsers in aantocht zijn, en dat ze moeten vertrekken. Uiteindelijk bereiken ze de rivier de Mulde, een zijriviertje van de Elbe. Aan de overkant daarvan is niemandsland en daar achter zitten de Amerikanen. De veerman weigert echter de vrouwen over te zetten. Er zit niets anders op dan de rotsen af te klauteren, het water over te gaan en aan de andere kant weer de steile rotsen op te klauteren. Madelon Verstijnen werkt na de oorlog als tolk bij de Turkse ambassade, later wordt ze vertaalster bij het Europees Parlement en de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal. In 1958 is zij medeoprichtster van de Voorlichtingsdienst van de Europese Gemeenschappen. Later is ze hoofd van het secretariaat buitenland van de ANWB. Ze viert haar 100ste verjaardag in Park Vronestijn in Voorburg en is op 15 november 2017 overleden.

Bron: Digitaal Monument Engelandvaarders

Madelon Verstijnen ('s-Gravenhage, 15 september 1916 – Voorburg, 15 november 2017) was een student tijdens de Duitse bezetting. Bij een poging naar Frankrijk te gaan om zich aan te sluiten bij het verzet werd zij opgepakt en naar Buchenwald gedeporteerd. Tijdens een dodenmars wist zij met een aantal vrouwen aan de aandacht van de bewakers te ontsnappen en liep zo haar vrijheid tegemoet.

Bron: Stichting WO2Net | Oorlogsbronnen.nl