Evert Lourens

Evert Lourens, zoon van mevrouw C. Lourens uit Amsterdam, vocht als vrijwilliger aan de zijde van de Republikeinen tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Begin 1938 raakte hij gewond aan zijn schouder en herstelde later, waarna hij als motorrijder in het autopark in Albacete diende. Onder de naam Evert Scheltens, mogelijk afgeleid van de achternaam van zijn stiefvader, nam hij deel aan gevechten aan het Ebro-front. Op 15 september 1938 sneuvelde Lourens tijdens een mislukte stormaanval bij het Ebro-front. Dit werd bevestigd door mede-strijder Willem de Jong, die hem die dag in de frontlinie zag vallen door een dodelijk buikschot. Door het zware vijandelijke vuur kon het lichaam niet worden geborgen. Na de terugtrekking van de Nederlandse vrijwilligers op 27 september werden de lijken achter het nieuwe front begraven. Mevrouw Lourens zocht na de terugkeer van Nederlandse Spanjegangers in december 1938 wanhopig naar duidelijkheid over het lot van haar zoon. Zij vond enkele oud-strijders die bevestigden dat Evert was gesneuveld, maar officiële instanties konden dit niet bevestigen. Uiteindelijk werd via verklaringen en processen-verbaal vastgesteld dat Evert Lourens op 15 september 1938 aan het Ebro-front om het leven was gekomen. Zijn verhaal illustreert de inzet en het gevaar van Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog, die vaak onder moeilijke omstandigheden vochten en soms anoniem of onder een andere naam deelnamen. De nasleep van zijn dood toont ook de onzekerheid en het verdriet van achtergebleven familieleden die lang moesten wachten op bevestiging van het lot van hun dierbaren.

Bron: IISG | Nederlandse vrijwilligers in de Spaanse Burgeroorlog (tekst ingekort met behulp van AI)